Αναγνώριση ισχύος δεδικασμένου απόφασης του Πρωτοδικείου της Γενεύης Ελβετίας (ΜΠΑ 5340/2025)

Δεκτή έγινε αίτηση αναγνώρισης της ισχύος του δεδικασμένου στην Ελλάδα απόφασης διαζυγίου του Πρωτοδικείου της Δημοκρατίας και Καντονιού της Γενεύης της Ελβετίας.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, στο άρθρο 8 του κεφαλαίου II του Κανονισμού 1259/2010 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 20ης Δεκεμβρίου 2010, «για τη θέσπιση ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του δικαίου που είναι εφαρμοστέο στο διαζύγιο και τον δικαστικό χωρισμό» προβλέπεται ότι:

«Ελλείψει επιλογής των μερών σύμφωνα με το άρθρο 5, το διαζύγιο και ο δικαστικός χωρισμός υπόκεινται στο δίκαιο του κράτους: α) της συνήθους διαμονής των συζύγων κατά τον χρόνο υποβολής αγωγής στο δικαστήριο ή, ελλείψει αυτής, β) της τελευταίας συνήθους διαμονής των συζύγων, υπό την προϋπόθεση ότι η διαμονή αυτή δεν έπαυσε να υφίσταται ένα έτος και πλέον πριν από την υποβολή αγωγής στο δικαστήριο και εφόσον ο ένας εκ των συζύγων εξακολουθεί να διαμένει στο συγκεκριμένο κράτος κατά τον χρόνο υποβολής αγωγής στο δικαστήριο ή, ελλείψει αυτής, γ) της ιθαγένειας των δύο συζύγων κατά τον χρόνο υποβολής αγωγής στο δικαστήριο ή, ελλείψει αυτής, δ) του επιληφθέντος δικαστηρίου.».

Περαιτέρω, ως δεύτερη προϋπόθεση τίθεται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 780 ΚΠολΔ, η μη αντίθεση της προς αναγνώριση απόφασης προς τα χρηστά ήθη ή προς τη δημόσια τάξη. Η έννοια της δημόσιας τάξης εκλαμβάνεται υπό την αναφερόμενη στη διάταξη του άρθρου 33 ΑΚ έννοια της διεθνούς, κατά την ορολογία που επικράτησε, δημόσιας τάξης, που αποτελείται από θεμελιώδεις κανόνες και αρχές, που κρατούν σε ορισμένο χρόνο στη χώρα και απηχούν τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτειακές, πολιτικές, θρησκευτικές, ηθικές και άλλες αντιλήψεις, που διέπουν το βιοτικό ρυθμό αυτής και αποτελούν το φράγμα εφαρμογής στην ημεδαπή κανόνων αλλοδαπού δικαίου, η οποία μπορεί να προξενήσει διαταραχή στην αρμονία του ρυθμού αυτού, που κυριαρχεί στη χώρα και διέπεται από τις εν λόγω αρχές. Άλλωστε, οι διατάξεις που εκφράζουν τις ανωτέρω θεμελιώδεις αρχές, που διέπουν το βιοτικό ρυθμό της χώρας, συνιστούν και την έκφραση της υπό την εκτεθείσα έννοια δημόσιας τάξης, για αυτό και η προς αυτές αντίθεση αλλοδαπής απόφασης δε συγχωρεί την αναγνώριση του δεδικασμένου ή της ισχύος της στην Ελλάδα, εφόσον αυτή θα έχει ως συνέπεια τη διαταραχή, ολική ή μερική, της έννομης τάξης (βλ. ΟλΑΠ 17/2008 ΕλλΔνη 2008 σελ. 977, ΑΠ 2154/2013 ΊΝΠ-ΝΟΜΟΣ).

Δείτε αναλυτικά την απόφαση στο michaliskouvaris.gr.