Αγωγή αποζημίωσης ασφαλιστικής εταιρείας κατά Δημοσίου: Δεν είναι αναγκαία η προσκόμιση φορολογικών στοιχείων δαπανών (ΔΕφΑθ 1213/2025)

Δεκτή έγινε από το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών έφεση ασφαλιστικής εταιρείας προς αποκατάσταση ζημίας που υπέστη ασφαλισμένη σ’ αυτήν εταιρία λόγω πρόκλησης καταστροφών κατά τη διάρκεια βίαιων επεισοδίων (ΔΕφΑθ 1213/2025).

Το εφετείο έκρινε πως η προσβαλλόμενη απόφαση μη νόμιμα απέρριψε ως αναπόδεικτο το καταβληθέν στην ασφαλισμένη επιχείρηση ποσό προς αποκατάσταση της θετικής ζημίας, αξιώνοντας από την εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρεία την προσκόμιση παραστατικών ή άλλων φορολογικών στοιχείων.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, η προστασία της περιουσίας των πολιτών από βίαια επεισόδια στο πλαίσιο οποιασδήποτε μορφής μαζικής κινητοποίησης κοινωνικών ομάδων αποτελεί υποχρέωση των αστυνομικών οργάνων, η εκπλήρωση της οποίας δεν εναπόκειται στη διακριτική ευχέρειά τους. Υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας υφίσταται αν τα αστυνομικά όργανα λαμβάνουν μέτρα για να προστατεύσουν την ιδιωτική περιουσία, τα οποία όμως δεν είναι τα αναγκαία και πρόσφορα για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού.

Περαιτέρω, ο ασφαλιστής, που αποζημίωσε τον ασφαλισμένο, υποκαθίσταται στα έναντι του τρίτου υπόχρεου προς αποζημίωση δικαιώματα του ασφαλισμένου, χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη δήλωση περί μεταβίβασης των δικαιωμάτων του ασφαλισμένου στον ασφαλιστή, αποδοχή τέτοιας δήλωσης ή ανακοίνωση προς τον τρίτο. Η υποκατάσταση αυτή έχει το χαρακτήρα εκχώρησης εκ του νόμου και επέρχεται αυτοδικαίως από το χρόνο καταβολής της ασφαλιστικής αποζημίωσης του λήπτη της ασφάλισης και στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε.

Αναφορικά με τα νόμιμα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, το δικαστήριο επεσήμανε ότι οι προσκομιζόμενες από τους διαδίκους εξώδικες δηλώσεις, επιστολές ή βεβαιώσεις τρίτων προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις ή εμπειρία επί ορισμένου αντικειμένου δεν αποτελούν νόμιμα αποδεικτικά μέσα, αν έχουν συνταχθεί ενόψει ή επ’ ευκαιρία της διοικητικής δίκης με σκοπό να προσκομιστούν στο πλαίσιο αυτής. Ωστόσο, η έκθεση εκτίμησης ζημιών-πραγματογνωμοσύνης του άρθρου 29 του ν.δ. 400/1970 αποτελεί νόμιμο αποδεικτικό στοιχείο, στο οποίο βεβαιώνονται μόνο οι ζημίες που πράγματι προκλήθηκαν, ενώ δεν αποτελεί έγγραφο της ασφαλιστικής επιχείρησης.

Τέλος, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο επεσήμανε πως για τον υπολογισμό της ζημίας λαμβάνεται υπόψη η διαφορά ανάμεσα στην αξία των βλαβέντων (κτιρίου και εξοπλισμού) πριν και μετά το ζημιογόνο γεγονός χωρίς να είναι αναγκαία η προηγούμενη επισκευή ή αντικατάστασή τους.

Εν προκειμένω, έσφαλε η εκκαλούμενη απόφαση που απέρριψε ως αναπόδεικτο το καταβληθέν στην ασφαλισμένη επιχείρηση ποσό προς αποκατάσταση της θετικής ζημίας, αξιώνοντας από την εκκαλούσα την προσκόμιση παραστατικών ή άλλων φορολογικών στοιχείων. Και τούτο, διότι η επιδίκαση αποζημίωσης δεν προϋποθέτει την προηγούμενη αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας και, συνεπώς, δεν είναι αναγκαία η προσκόμιση φορολογικών στοιχείων από τα οποία να προκύπτουν οι δαπάνες αποκατάστασης, ενώ η επί πιστώσει έκδοση των φορολογικών στοιχείων που προσκόμισε η εκκαλούσα εταιρία δεν αναιρεί την απαίτηση αποζημίωσης και δεν επιδρά στο βάσιμο της αξίωσής της.

Δείτε την περίληψη της απόφασης στο adjustice.gr.