Δημόσιες συμβάσεις: Αποζημίωση αναδόχου λόγω υπερημερίας του κυρίου του έργου (ΔΕφΑθ 2731/2025)

Δεκτή έγινε προσφυγή περί αποζημίωσης αναδόχου δημόσιου έργου, λόγω υπερημερίας του κυρίου του έργου (ΔΕφΑθ 2731/2025).

Συγκεκριμένα, η προσφυγή ασκήθηκε από ανώνυμη εταιρεία, ως καθολική διάδοχος άλλης εταιρείας – αναδόχου δημόσιου έργου, κατά της σιωπηρής τεκμαιρόμενης απόρριψης από τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών ένστασης της προσφεύγουσας κατά της σιωπηρής απόρριψης από τη Διευθύνουσα Υπηρεσία της καθ’ ης Περιφέρειας του αιτήματός της για αποζημίωση θετικών ζημιών κατά το χρονικό διάστημα διακοπής των εργασιών και αναγνώριση της υποχρέωσης της καθ’ ης Περιφέρειας προς αποζημίωση για τις ως άνω ζημιές.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, για να βρεθεί ο κύριος του έργου σε κατάσταση υπερημερίας, δεν απαιτείται να αποδίδεται υποκειμενική υπαιτιότητα σε όργανα αυτού του ίδιου, αλλά αρκεί να οφείλεται σε γεγονότα που περιλαμβάνονται στη σφαίρα ευθύνης του. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση κατά την οποία δεν αποδίδει ελεύθερο τον χώρο (από νομικά ή πραγματικά εμπόδια), όπου εκτελούνται οι εργασίες ή συνεχίζονται αυτές.

Περαιτέρω, για τη θεμελίωση του δικαιώματος αποζημίωσης αναδόχου για ζημίες που υπέστη λόγω υπερημερίας του κυρίου του έργου, απαιτείται η επίδοση στον κύριο του έργου σχετικής έγγραφης όχλησής του, με την οποία προσδιορίζονται κατά τρόπο συγκεκριμένο αφενός τα συνιστώντα την υπερημερία του κυρίου πραγματικά περιστατικά και αφετέρου οι θετικές ζημίες που προκαλούνται στον ανάδοχο, για τις οποίες θα ζητηθεί στο μέλλον αποζημίωση. Στην έννοια της θετικής ζημίας περιλαμβάνεται οποιαδήποτε δαπάνη, που τελεί σε ουσιώδη συνάφεια με το έργο και δεν διακόπτεται, παρά τη διακοπή του έργου, ή προξενείται ακριβώς λόγω της διακοπής.

Στην υπό κρίση υπόθεση, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι η καθ’ ης Περιφέρεια, ως κύριος του έργου, κατέστη υπερήμερη κατά το ένδικο χρονικό διάστημα, αφού παρέβη βασική συμβατική της υποχρέωση, μη αποδίδοντας στην ανάδοχο – προσφεύγουσα τον χώρο εκτέλεσης των εργασιών ελεύθερο από εμπόδια, ανεξαρτήτως εάν δεν συνέτρεχαν παραλείψεις δικών της οργάνων αλλά του οικείου Δήμου, αρκούντος του γεγονότος ότι περιλαμβάνονταν στη σφαίρα ευθύνης της.

Το δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να αναγνωρισθεί πως η καθ’ ης Περιφέρεια οφείλει να καταβάλει στην προσφεύγουσα αποζημίωση για προμήθεια εγγυητικών επιστολών και από γενικά έξοδα έδρας/διοικητική λειτουργία για τις θετικές της ζημίες, με το προβλεπόμενο στο άρθρο 45 παρ. 1 του ν. 4607/2019 επιτόκιο, που ισχύει και για τους ΟΤΑ, και όχι βάσει των διατάξεων του ν. 4152/2013, όπως ζητείται, αφενός διότι δεν συμπεριλαμβάνεται στο σχετικό αίτημά της και, αφετέρου, δεν οφείλονται τόκοι υπερημερίας αλλά τόκοι επιδικίας, από την άσκηση της προσφυγής.

Η περίληψη της απόφασης είναι διαθέσιμη στο adjustice.gr.