Δικαίωμα πρόσβασης στην αιτία θανάτου του πατέρα

Στο αρχείο έθεσε η αυστριακή αρχή προστασίας δεδομένων DSB την καταγγελία της κόρης αποβιώσαντος για τη μη ικανοποίηση του αιτήματος πρόσβασης που άσκησε προς νοσοκομείο, ως προς την αιτία θανάτου του πατέρα της.

Ειδικότερα, η DSB δέχθηκε καταγγελία, σύμφωνα με την οποία, η καταγγέλλουσα είχε αποστείλει τρία μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την 1η Ιουλίου, την 29η Ιουλίου και την 28η Αυγούστου 2025, ζητώντας να της γνωστοποιηθεί η αιτία θανάτου του πατέρα της. Το νοσοκομείο απάντησε ότι αυτή δεν ήταν καταχωρισμένη ως πρόσωπο εμπιστοσύνης του ασθενούς και ότι ο πατέρας της είχε ορίσει συγκεκριμένο πρόσωπο με δικαίωμα πρόσβασης στον ιατρικό του φάκελο, στο οποίο και μόνο μπορούσε να παρασχεθεί σχετική ενημέρωση.

Αντικείμενο της εξέτασης από την αυστριακή αρχή ήταν εάν, υπό τα ανωτέρω δεδομένα, είχε υποβληθεί αίτημα άσκησης του δικαιώματος πρόσβασης κατά το άρθρο 15 ΓΚΠΔ και, συνακόλουθα, εάν το νοσοκομείο όφειλε να ενεργήσει σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 3 ΓΚΠΔ.

Η DSB υπενθύμισε ότι το δικαίωμα πρόσβασης του άρθρου 15 ΓΚΠΔ αποτελεί δικαίωμα του υποκειμένου των δεδομένων, που ασκείται κατόπιν αιτήματος. Ο υπεύθυνος επεξεργασίας υποχρεούται να ανταποκριθεί μόνο όταν έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα. Επιπλέον, το περιεχόμενο του δικαιώματος περιορίζεται στις πληροφορίες που απαριθμούνται στο άρθρο 15 και αφορούν την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του αιτούντος.

Για να χαρακτηριστεί μία επικοινωνία ως αίτημα κατά το άρθρο 15 ΓΚΠΔ, απαιτείται ένα ελάχιστο περιεχόμενο που να καθιστά αναγνωρίσιμο, από αντικειμενική άποψη, ότι πρόκειται για άσκηση δικαιώματος προστασίας δεδομένων και όχι για απλή ερώτηση για παροχή πληροφοριών. Η εποπτική αρχή τόνισε ότι δεν είναι αναγκαία η ρητή επίκληση συγκεκριμένης διάταξης, πλην όμως το αίτημα πρέπει να μπορεί να εκληφθεί, με βάση το αντικειμενικό του νόημα, ως ενεργοποιούν υποχρέωση ανταπόκρισης βάσει του ΓΚΠΔ.

Εξετάζοντας το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, η DSB έκρινε ότι οι φράσεις της προσφεύγουσας, «σας παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε την ιατρική αιτία θανάτου» και «το αίτημά μου δεν αφορά το πλήρες ιατρικό ιστορικό, αλλά αποκλειστικά τη γνωστοποίηση της ιατρικής αιτίας θανάτου», δεν μπορούσαν, αντικειμενικώς ερμηνευόμενα, να εκληφθούν ως αίτημα πρόσβασης κατά το άρθρο 15 ΓΚΠΔ. Κατά συνέπεια, δεν είχε υποβληθεί αίτημα που να θεμελιώνει σχετική υποχρέωση του νοσοκομείου.

Παράλληλα, η απόφαση εξέτασε και το ζήτημα εάν η πληροφορία σχετικά με την ιατρική αιτία θανάτου του πατέρα συνιστά δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα της καταγγέλλουσας κόρης. Λαμβάνοντας υπόψιν τον ορισμό του άρθρου 4 σημείο 1 ΓΚΠΔ, σύμφωνα με τον οποίο ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα νοούνται οι πληροφορίες που αφορούν ταυτοποιημένο ή ταυτοποιήσιμο φυσικό πρόσωπο, η αρχή διαπίστωσε ότι σε κάθε περίπτωση, η επίμαχη πληροφορία που ζητήθηκε αφορούσε τον αποβιώσαντα πατέρα και όχι την ίδια την καταγγέλλουσα. Κατά συνέπεια, δεν αποτελούσε προσωπικό δεδομένο της, έτσι ώστε να μπορεί να περιληφθεί σε ένα αίτημα πρόσβασης.

Η αυστριακή αρχή υπενθύμισε και ότι, σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη 27 ΓΚΠΔ, ο Γενικός Κανονισμός δεν εφαρμόζεται στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα αποβιωσάντων προσώπων, ενώ επεσήμανε πως το δικαίωμα πρόσβασης είναι κατ’ αρχήν απολύτως προσωπικό και δεν κληρονομείται. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτός ούτε ο ισχυρισμός πως η κόρη άσκησε αίτημα πρόσβασης εξ ονόματος και για λογαριασμό του πατέρα της.