Επιλεκτική εκτίμηση αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 1160/2024)

Δεκτή έγινε αναίρεση υπέρ του νόμου, κατά απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Ναυπλίου, ως προς την διάταξή της με την οποία κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους. για την αξιόποινη πράξη της ψευδούς κατάθεσης (ΑΠ 1160/2024).

Κατά την κρίση του ανωτάτου δικαστηρίου, από την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι αυτή έλαβε υπόψη επιλεκτικά μόνο αποδεικτικά μέσα, και όχι το σύνολο του αποδεικτικού υλικού.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του ανωτάτου δικαστηρίου, στην αθωωτική απόφαση, για να είναι αυτή αιτιολογημένη, πρέπει να αναφέρεται ή να συνάγεται από ολόκληρο το περιεχόμενο του σκεπτικού της, κατά τρόπο αναμφισβήτητο, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για τη διαμόρφωση της αθωωτικής κρίσης του το περιεχόμενο όλων ανεξαιρέτως των αποδεικτικών μέσων που μνημονεύονται στα πρακτικά, και όχι μόνο το περιεχόμενο μερικών από αυτά.

Συνεπώς, υπάρχει έλλειψη της απαιτούμενης, από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της δικαστικής απόφασης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, όταν δεν είναι βέβαιο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη στο σύνολό τους όλα τα έγγραφα ή το περιεχόμενο όλων των μαρτυρικών καταθέσεων. Ούτε αρκεί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αθωωτικής απόφασης μόνη η σκέψη, ότι προέκυψαν αμφιβολίες για την ενοχή του κατηγορουμένου ή ότι δεν πείσθηκε το δικαστήριο, εκτός αν δεν προσκομίσθηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ούτε εξετάσθηκε μάρτυρας.

Εν προκειμένω, το δικαστήριο διαπίστωσε πως η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, δυνάμει της οποίας οι κατηγορούμενοι – αναιρεσίβλητοι κηρύχθηκαν αθώοι για το αδίκημα της ψευδούς κατάθεσης, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη και δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με το αν η προσβαλλομένη εκτίμησε όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα και δη συγκεκριμένες ένορκες καταθέσεις και βεβαιώσεις ιατρών, ή επιλεκτικά ορισμένα από αυτά.

Ακολούθως, έκανε δεκτό τον από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ ΚΠΔ λόγο αναίρεσης και παρέπεμψε την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Απόσπασμα απόφασης

Με αυτά που δέχθηκε το ανωτέρω Δικαστήριο της ουσίας στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασής του σε συνδυασμό με το διατακτικό, δεν διέλαβε την απαιτούμενη κατά τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι ελλιπής και ασαφής με συνέπεια να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής μη εφαρμογής του άρθρου 224 ΠΚ, καθόσον καίτοι η προσβαλλομένη δέχεται ότι η διαθέτης (Ε. Ν.) αντιμετώπιζε προβλήματα σωματικής υγείας (καρδιολογικά-αναπνευστικά-υπερθυεροδεισμό), τα οποία γνώριζαν οι κατηγορούμενοι και (καίτοι δέχεται) ότι η ως άνω κατάσταση της σωματικής υγείας της επιδεινώθηκε το έτος 2015, χωρίς όμως να αναφέρεται οτιδήποτε για προβλήματα ψυχικής-διανοητικής υγείας της, δεν αιτιολογείται γιατί οι κατηγορούμενοι εύλογα πίστευσαν το αντίθετο και μάλιστα το επιβεβαίωσαν ανεπιφύλακτα στις καταθέσεις τους. Ούτε αιτιολογείται πώς οι κατηγορούμενοι οι οποίοι, όπως δέχεται η προσβαλλομένη, είχαν ελάχιστη επαφή με την Ε. Ν., είχαν εύλογα την πεποίθηση ότι αυτή παρουσίαζε σύγχυση, άνοια, αδυναμία συνεννόησης και αποπροσαντολισμό στον χώρο, στον χρόνο και αναγνώριση προσώπων, ενώ ο θεράπων ιατρός της Θ. Α., που επισκεπτόταν και εξέταζε την ανωτέρω στην οικία της από τον Νοέμβριο του έτους 2013 μέχρι του θανάτου της (1-12-2015), στην από 31-8-2016 ιατρική βεβαίωση και την από 4-12-2019 ένορκη κατάθεση ενώπιον του Πταισματοδίκη Τρίπολης, που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, εκθέτει ότι η ασθενής είχε επικοινωνία με το περιβάλλον, τον αναγνώριζε, του περιέγραφε τα συμπτώματά της ήταν συνεργάσιμη κατά την εξέταση και ανταποκρινόταν στις εντολές και ερωτήσεις που ήταν αναγκαίες για τη διάγνωση. Επίσης, η προσβαλλομένη, προς επίρρωση της πεποίθησης της κατηγορουμένης Δ. Χ. περί του ότι η Ε. Ν. βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή, επικαλείται την από 21-7-2016 ιατρική γνωμάτευση της ψυχιάτρου Α. Γ., η οποία όμως, όπως δέχεται η προσβαλλόμενη, ουδέποτε εξέτασε την αποβιώσασα και απλώς εκφέρει "θεωρητική" επιστημονική άποψη με βάση την εμπειρία της και την διεθνή βιβλιογραφία. Η αιτιολογία όμως αυτή, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη και δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με το αν η προσβαλλομένη εκτίμησε όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα και δη τις ένορκες καταθέσεις των ιατρών που εξέτασαν την διαθέτιδα και την από 31-8-2016 ιατρική βεβαίωση του Θ. Α. ή επιλεκτικά ορισμένα από αυτά. Επομένως, ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ ΚΠΔ λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας είναι βάσιμος. Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς την αθωωτική της κρίση που αφορά τους κατηγορούμενους Ι. Α. και Δ. Χ. και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, έκτος από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ.519 ΚΠΔ).

Δείτε αναλυτικά την απόφαση στο areiospagos.gr.