Νόμιμη η αξιολόγηση συμπληρωματικών αποδεικτικών στοιχείων κατά την εξέταση προσφυγής κατά απόφασης καταλογισμού φόρου (ΔΕφΑθ 2118/2025)

Απορρίφθηκε έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου με την οποία είχε δεκτή προσφυγή κατά απόφασης καταλογισμού φόρου εισοδήματος και ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης (ΔΕφΑθ 2118/2025).

Κατά την άποψη και του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, ορθώς κρίθηκε ότι τα ένδικα ποσά των καταθέσεων σε τραπεζικό λογαριασμό της εφεσίβλητης με συνδικαιούχο τον πατέρα της, δεν αποτελούν πρωτογενείς καταθέσεις της εφεσίβλητης και δεν συνιστούν προσαύξηση της περιουσίας της υποκείμενη σε φορολογία εισοδήματος.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, η φορολογική αρχή έχει το βάρος απόδειξης της τέλεσης φορολογικής παράβασης, η οποία μπορεί να προκύπτει και από έμμεσες αποδείξεις, όπως κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών οι οποίες δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ο φορολογούμενος τεκμαίρεται ότι γνωρίζει την αληθή αιτία ή την πηγή της εισαγωγής στην περιουσία του των ποσών που περιέχουν οι τραπεζικοί του λογαριασμοί και οφείλει να χορηγήσει στην ελεγκτική αρχή τα σχετικά πληροφοριακά στοιχεία προέλευσης των ποσών που δεν δικαιολογούνται από τις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος. Οι έμμεσες αποδείξεις, οι οποίες είναι αντικειμενικές και συγκλίνουσες ενδείξεις, δεν συνιστούν αντιστροφή του βάρους απόδειξης, αλλά κανόνα που αφορά τη φύση και τον τρόπο εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων.

Περαιτέρω, στην περίπτωση κατά την οποία εισέρχεται σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό χρηματικό ποσό που δεν καλύπτεται από τα δηλωθέντα εισοδήματα, μπορεί να θεωρηθεί, κατ’ εκτίμηση του συνόλου των στοιχείων, ότι συνιστά εισόδημα του συγκεκριμένου συνδικαιούχου του λογαριασμού. Αν δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη εσωτερική σχέση μεταξύ των συνδικαιούχων, εφαρμόζεται το τεκμήριο του άρθρου 493 του Α.Κ., σύμφωνα με το οποίο οι συνδικαιούχοι του λογαριασμού έχουν δικαίωμα σε ίσα μέρη στο ενεργητικό του. Οι συνδικαιούχοι παράσχουν στην φορολογική αρχή εξηγήσεις για τις οικονομικές πράξεις και την ατομική περιουσιακή κατάσταση ενός εκάστου εξ αυτών που προκύπτει από τις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών σχετικά με σημαντικά χρηματικά ποσά, ώστε να διερευνηθεί τυχόν γένεση φορολογικών υποχρεώσεων.

Με την προβλεπόμενη από το άρθρο 63 του Κ.Φ.Δ/σίας ενδικοφανή προσφυγή που ασκεί ο φορολογούμενος, σκοπείται η επανεξέταση της καταλογιστικής πράξης από την Διοίκηση. Το δικαστήριο επεσήμανε ότι με το δικόγραφο της προσφυγής και το δικόγραφο των προσθέτων λόγων, αναφορικά με τα κεφάλαια της πράξης που αμφισβητήθηκαν με την ενδικοφανή προσφυγή και τα αιτήματα που διατυπώθηκαν με αυτήν, ο προσφεύγων μπορεί να προβάλει νομικά ζητήματα τα οποία δεν είχαν προβληθεί, που ανάγονται στην ισχύ και το κύρος ή στην ερμηνεία διατάξεων νόμου ή γενικών αρχών του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου, δίχως να προϋποθέτουν έρευνα κρίσιμου πραγματικού, το οποίο δεν είχε τεθεί ενώπιον της φορολογικής Διοίκησης.

Εν προκειμένω, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο ισχυρισμός της εφεσίβλητης ότι το ένδικο ποσό προερχόταν από επαγγελματική δραστηριότητα του πατέρα της, για τον οποίο προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία, είχε προβληθεί τόσο κατά το ενδικοφανές στάδιο, όσο και κατά την ένδικη διαδικασία. Συμπληρωματικά αποδεικτικά στοιχεία νομίμως λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση της προσφυγής, εφόσον είτε είχε προβληθεί ο λόγος, προς θεμελίωση του οποίου προσκομίζονται, στην Διοίκηση, είτε συνδέονται με τις αιτιολογικές βάσεις της απόρριψης της ενδικοφανούς προσφυγής, καθώς πρόκειται για ουσιαστική διαφορά, όπου ο δικαστής εκτιμά και αξιολογεί τα στοιχεία του φακέλου.

Κρίθηκε, επομένως, ότι δεν παραβιάστηκαν οι περί αποδείξεως κανόνες της διοικητικής δικονομίας ή σχετικές ουσιαστικές φορολογικές διατάξεις, ούτε υπήρξε προσβολή των περί ανταποδείξεως δικονομικών δικαιωμάτων της διοίκησης.

Η περίληψη της απόφασης είναι διαθέσιμη στο adjustice.gr.