Υλικό κάμερας από Tesla ως αποδεικτικό μέσο σε τροχαίο ατύχημα

Ενδιαφέρουσες σκέψεις για τη χρήση βιντεοληπτικού υλικού από «έξυπνα» οχήματα κατέγραψε πρόσφατη απόφαση του Πρωτοδικείου του Frankenthal στη Γερμανία, η οποία εξέτασε τον ρόλο που μπορεί να παίζει η τεχνολογία αυτή στην απόδειξη τροχαίων ατυχημάτων.

Η υπόθεση αφορούσε σύγκρουση που σημειώθηκε σε θέση στάθμευσης στο Maxdorf, όταν διερχόμενο όχημα μάρκας Opel προσέκρουσε σε ανοιχτή πίσω πόρτα σταθμευμένου Tesla. Ο οδηγός του δεύτερου οχήματος είχε μόλις αποβιβαστεί και άνοιγε την πόρτα για να κατεβάσει το ανήλικο παιδί του από το αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν υλικές ζημίες που ξεπέρασαν τις 8.000 ευρώ και η συνήθης διαφωνία για το ποιος ευθύνεται: ο οδηγός του Opel υποστήριξε ότι η πόρτα άνοιξε αιφνιδίως, χωρίς να του αφήσει περιθώριο αντίδρασης.

Το ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης ήταν ότι το περιστατικό είχε καταγραφεί πλήρως από κάμερα που ήταν ενσωματωμένη στο όχημα Tesla. Το δικαστήριο εξέτασε το βίντεο και έκρινε ότι από την εικόνα προέκυπτε με σαφήνεια πως η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή σε χρόνο επαρκή, ώστε ο διερχόμενος οδηγός να την αντιληφθεί και να αποφύγει τη σύγκρουση. Με βάση αυτό, το δικαστήριο καταλόγισε στον οδηγό του Opel και στην ασφαλιστική του εταιρεία την ευθύνη για το 70% της ζημίας.

Το προφανές ζήτημα που απασχόλησε το δικαστήριο ήταν αυτό της αξιοποίησης του αποδεικτικού υλικού σε σχέση με τις απαιτήσεις νομιμότητας του δικαίου προστασίας δεδομένων. Το δικαστήριο έκρινε ότι, ακόμη και αν υποτεθεί πως η καταγραφή συνιστούσε παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας, αυτό δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαγόρευση χρήσης του βίντεο ως αποδεικτικού μέσου. Καθοριστική κρίθηκε η στάθμιση μεταξύ, αφενός, του συμφέροντος του ζημιωθέντος για απόδειξη των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, του δικαιώματος προστασίας δεδομένων του αντιδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο έκρινε ότι η καταγραφή αφορούσε απλά κυκλοφοριακά περιστατικά, ως εκ τούτου το συμφέρον απόδειξης υπερείχε.

Η απόφαση δεν υπήρξε, ωστόσο, απολύτως ευνοϊκή για τον οδηγό του Tesla. Το δικαστήριο του καταλόγισε συνυπαιτιότητα 30%, κρίνοντας ότι διατήρησε την πόρτα ανοιχτή σε μεγάλο εύρος για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του αναγκαίου.

Ενδιαφέρουσες σκέψεις για τη χρήση βιντεοληπτικού υλικού από «έξυπνα» οχήματα κατέγραψε πρόσφατη απόφαση του Πρωτοδικείου του Frankenthal στη Γερμανία, η οποία εξέτασε τον ρόλο που μπορεί να παίζει η τεχνολογία αυτή στην απόδειξη τροχαίων ατυχημάτων.

Η υπόθεση αφορούσε σύγκρουση που σημειώθηκε σε θέση στάθμευσης στο Maxdorf, όταν διερχόμενο όχημα μάρκας Opel προσέκρουσε σε ανοιχτή πίσω πόρτα σταθμευμένου Tesla. Ο οδηγός του δεύτερου οχήματος είχε μόλις αποβιβαστεί και άνοιγε την πόρτα για να κατεβάσει το ανήλικο παιδί του από το αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν υλικές ζημίες που ξεπέρασαν τις 8.000 ευρώ και η συνήθης διαφωνία για το ποιος ευθύνεται: ο οδηγός του Opel υποστήριξε ότι η πόρτα άνοιξε αιφνιδίως, χωρίς να του αφήσει περιθώριο αντίδρασης.

Το ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης ήταν ότι το περιστατικό είχε καταγραφεί πλήρως από κάμερα που ήταν ενσωματωμένη στο όχημα Tesla. Το δικαστήριο εξέτασε το βίντεο και έκρινε ότι από την εικόνα προέκυπτε με σαφήνεια πως η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή σε χρόνο επαρκή, ώστε ο διερχόμενος οδηγός να την αντιληφθεί και να αποφύγει τη σύγκρουση. Με βάση αυτό, το δικαστήριο καταλόγισε στον οδηγό του Opel και στην ασφαλιστική του εταιρεία την ευθύνη για το 70% της ζημίας.

Το προφανές ζήτημα που απασχόλησε το δικαστήριο ήταν αυτό της αξιοποίησης του αποδεικτικού υλικού σε σχέση με τις απαιτήσεις νομιμότητας του δικαίου προστασίας δεδομένων. Το δικαστήριο έκρινε ότι, ακόμη και αν υποτεθεί πως η καταγραφή συνιστούσε παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας, αυτό δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαγόρευση χρήσης του βίντεο ως αποδεικτικού μέσου. Καθοριστική κρίθηκε η στάθμιση μεταξύ, αφενός, του συμφέροντος του ζημιωθέντος για απόδειξη των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, του δικαιώματος προστασίας δεδομένων του αντιδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο έκρινε ότι η καταγραφή αφορούσε απλά κυκλοφοριακά περιστατικά, ως εκ τούτου το συμφέρον απόδειξης υπερείχε.

Η απόφαση δεν υπήρξε, ωστόσο, απολύτως ευνοϊκή για τον οδηγό του Tesla. Το δικαστήριο του καταλόγισε συνυπαιτιότητα 30%, κρίνοντας ότι διατήρησε την πόρτα ανοιχτή σε μεγάλο εύρος για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του αναγκαίου.