Νόμος 4967/2022

Σκοπός του παρόντος είναι: α) η δημιουργία ενός νομικού πλαισίου για την παροχή ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών, που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των σύγχρονων συναλλαγών και των συναλλασσομένων και β) ο εκσυγχρονισμός του δικαίου της πώλησης του Αστικού Κώδικα, με έμφαση στην ψηφιακή διάσταση των οικείων συμβάσεων.

Αντικείμενο του παρόντος είναι η ενσωμάτωση στην ελληνική έννομη τάξη: α) της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/770 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, σχετικά με ορισμένες πτυχές που αφορούν στις συμβάσεις για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών (L 136) και β) της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/771 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, σχετικά με ορισμένες πτυχές που αφορούν τις συμβάσεις για τις πωλήσεις αγαθών, την τροποποίηση του Κανονισμού (ΕΕ) 2017/2394 και της Οδηγίας 2009/22/ΕΚ και την κατάργηση της Οδηγίας 1999/44/ΕΚ (L 136).

Με τη σύμβαση παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας ο προμηθευτής έχει υποχρέωση να παράσχει στον λήπτη ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία και ο λήπτης έχει υποχρέωση να καταβάλει το συμφωνημένο αντάλλαγμα.

Για τους σκοπούς του παρόντος μέρους ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

1. «ψηφιακό περιεχόμενο»: δεδομένα τα οποία παράγονται και παρέχονται σε ψηφιακή μορφή,

2. «ψηφιακή υπηρεσία»: α) υπηρεσία που επιτρέπει στον λήπτη να δημιουργεί, να επεξεργάζεται, να αποθηκεύει δεδομένα σε ψηφιακή μορφή ή να έχει πρόσβαση σε αυτά, ή

β) υπηρεσία που επιτρέπει την ανταλλαγή δεδομένων σε ψηφιακή μορφή ή κάθε άλλη αλληλεπίδραση με τα δεδομένα αυτά, τα οποία αναφορτώνονται ή δημιουργούνται από τον λήπτη ή άλλους χρήστες της εν λόγω υπηρεσίας,

3. «πράγμα με ψηφιακά στοιχεία»: κάθε κινητό πράγμα που ενσωματώνει ή διασυνδέεται με ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία κατά τέτοιον τρόπο, ώστε η απουσία του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας να εμποδίζει την εκτέλεση των λειτουργιών του,

4. «ενσωμάτωση»: σύνδεση και ένταξη του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας στα συστατικά μέρη του ψηφιακού περιβάλλοντος του λήπτη ώστε το ψηφιακό αντικείμενο να χρησιμοποιείται σύμφωνα με τις απαιτήσεις ανταπόκρισης που προβλέπονται στο παρόν,

5. «προμηθευτής»: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ανεξάρτητα από το εάν διέπεται από το ιδιωτικό ή το δημόσιο δίκαιο, το οποίο, στο πλαίσιο των συμβάσεων που υπάγονται στο παρόν, ενεργεί, ακόμη και μέσω άλλου προσώπου που δρα στο όνομά του ή για λογαριασμό του, για σκοπούς οι οποίοι σχετίζονται με την εμπορική, επιχειρηματική, βιοτεχνική ή επαγγελματική του δραστηριότητα,

6. «λήπτης»: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προμηθεύεται ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος,

7. «καταναλωτής»: κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο ενεργεί για λόγους οι οποίοι δεν εμπίπτουν στην εμπορική, επιχειρηματική, βιοτεχνική ή ελευθέρια επαγγελματική του δραστηριότητα,

8. «αντάλλαγμα»: χρηματικό ποσό ή ψηφιακή αναπαράσταση αξίας, ιδίως ηλεκτρονικό δελτίο ή κουπόνι, που οφείλεται ως αντιπαροχή για την παροχή ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας,

9. «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα»: τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως ορίζονται στην παρ. 1 του άρθρου 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της Οδηγίας 95/46/ΕΚ [Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (L 119)],

10. «ψηφιακό περιβάλλον»: υλισμικό, λογισμικό και κάθε σύνδεση δικτύου που χρησιμοποιεί ο λήπτης για να προσπελάσει ή να χρησιμοποιήσει ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία,

11. «συμβατότητα»: η ικανότητα του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας να λειτουργήσει με υλισμικό ή λογισμικό με το οποίο χρησιμοποιείται συνήθως ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία ιδίου τύπου, χωρίς την ανάγκη μετατροπής του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας,

12. «λειτουργικότητα»: η ικανότητα του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας να εκτελεί τις λειτουργίες του, λαμβάνοντας υπόψη τον σκοπό του,

13. «διαλειτουργικότητα»: η ικανότητα του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας να λειτουργεί με υλισμικό ή λογισμικό διαφορετικό από εκείνα με τα οποία χρησιμοποιείται συνήθως ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία ιδίου τύπου, και ιδίως η ικανότητα του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας να ανταλλάσσει πληροφορίες με το ανωτέρω διαφορετικό υλισμικό ή λογισμικό και να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες που ανταλλάσσονται,

14. «σταθερό μέσο»: κάθε μέσο που επιτρέπει στον λήπτη ή στον προμηθευτή να αποθηκεύει πληροφορίες που απευθύνονται προσωπικά σε αυτόν κατά τρόπο προσπελάσιμο για μελλοντική πρόσβαση επί χρονικό διάστημα επαρκές για τους σκοπούς που εξυπηρετούν οι πληροφορίες και το οποίο επιτρέπει την ακριβή αναπαραγωγή των αποθηκευμένων πληροφοριών.

1. Οι διατάξεις του παρόντος εφαρμόζονται και:

α) όταν με τη σύμβαση παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας ο προμηθευτής έχει υποχρέωση να παράσχει στον λήπτη ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία και ο λήπτης έχει υποχρέωση να παρέχει δικά του δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, εκτός αν τα δεδομένα αυτά υποβάλλονται σε επεξεργασία από τον προμηθευτή αποκλειστικά για την παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας ή προκειμένου ο προμηθευτής να συμμορφωθεί προς νομικές υποχρεώσεις και ο προμηθευτής δεν επεξεργάζεται τα δεδομένα αυτά για οποιονδήποτε άλλον σκοπό,

β) όταν το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία σχεδιάζεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές του λήπτη,

γ) με την εξαίρεση των άρθρων 6 έως 8, σε κάθε υλικό μέσο που χρησιμεύει αποκλειστικά ως φορέας για τη μεταφορά ψηφιακού περιεχομένου και

δ) επί της παροχής του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, ακόμα και όταν το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία παρέχεται στο πλαίσιο μικτής σύμβασης.

2. Οι διατάξεις του παρόντος δεν εφαρμόζονται:

α) επί σύμβασης πώλησης πράγματος με ψηφιακά στοιχεία, υπό την έννοια του άρθρου 513A του Αστικού Κώδικα,

β) σε συμβάσεις που αφορούν: βα) στην παροχή υπηρεσιών, εξαιρουμένων των ψηφιακών υπηρεσιών όπως αυτές ορίζονται στον παρόντα, ανεξάρτητα από το αν ο προμηθευτής χρησιμοποιεί ψηφιακές μορφές ή ψηφιακά μέσα για να παράγει το αποτέλεσμα της υπηρεσίας ή για την παράδοση ή τη διαβίβασή του στον καταναλωτή, ββ) υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όπως ορίζονται στην περ. 39 της παρ. Α’ του άρθρου 110 του ν. 4727/2020 (Α’ 184), με εξαίρεση τις υπηρεσίες διαπροσωπικών επικοινωνιών ανεξαρτήτως αριθμών, όπως ορίζονται στην περ. 34 της παρ. Α’ του άρθρου 110 του ν. 4727/2020, βγ) την υγειονομική περίθαλψη, όπως ορίζεται στην περ. α) του άρθρου 3 του ν. 4213/2013 (Α’ 261), βδ) υπηρεσίες τυχερών παιγνίων, δηλαδή τις υπηρεσίες που συνίστανται σε τυχερά παίγνια στα οποία ο παίκτης στοιχηματίζει χρηματική αξία, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ενέχουν στοιχείο δεξιότητας, όπως λαχειοφόρες αγορές, παίγνια σε καζίνα, παιχνίδια πόκερ και συναλλαγές που αφορούν στοιχήματα, με τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων ή άλλης τεχνολογίας για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας και κατόπιν ατομικού αιτήματος αποδέκτη υπηρεσίας, βε) χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, όπως ορίζονται στην παρ. 9 του άρθρου 1α του ν. 2251/1994 (Α’ 191), βστ) λογισμικό που διαθέτει ο προμηθευτής βάσει άδειας ελεύθερου και ανοικτού λογισμικού, όταν ο λήπτης δεν καταβάλλει αντάλλαγμα και τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που παρέχει ο λήπτης υποβάλλονται σε επεξεργασία από τον προμηθευτή αποκλειστικά για τη βελτίωση της ασφάλειας, της συμβατότητας ή της διαλειτουργικότητας του συγκεκριμένου λογισμικού, βζ) την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου όταν το ψηφιακό περιεχόμενο διατίθεται στο ευρύ κοινό με άλλον τρόπο εκτός από τη μετάδοση σήματος, ως μέρος παράστασης ή εκδήλωσης, όπως οι ψηφιακές κινηματογραφικές προβολές, και βη) το ψηφιακό περιεχόμενο που παρέχεται σύμφωνα με το Κεφάλαιο Ι’ του ν. 4727/2020 από φορείς του Δημοσίου.

3. Το άρθρο 27 του παρόντος δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που μία δέσμη υπηρεσιών κατά την έννοια του ν. 4727/2020 περιλαμβάνει στοιχεία υπηρεσίας πρόσβασης στο διαδίκτυο όπως ορίζεται στην περ. 2 του άρθρου 2 του Κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Νοεμβρίου 2015 για τη θέσπιση μέτρων σχετικά με την πρόσβαση στο ανοικτό διαδίκτυο και την τροποποίηση της Οδηγίας 2002/22/ΕΚ για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών και του Κανονισμού (ΕΕ) 531/2012 για την περιαγωγή σε δημόσια δίκτυα κινητών επικοινωνιών εντός της Ένωσης (L 310) ή υπηρεσιών διαπροσωπικών επικοινωνιών βάσει αριθμών όπως ορίζονται στην περ. 38 της παρ. Α του άρθρου 110 του ν. 4727/2020.

4. Οι διατάξεις του παρόντος ισχύουν με την επιφύλαξη ειδικότερων ενωσιακών πράξεων ή εναρμονισμένων προς αυτές εθνικών διατάξεων που ρυθμίζουν ειδικούς τομείς ή αντικείμενα.

5. Η ενωσιακή νομοθεσία για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ισχύει για όλα τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που υποβάλλονται σε επεξεργασία σε σχέση με συμβάσεις που διέπονται από τον παρόντα. Ειδικότερα, οι διατάξεις του παρόντος δεν θίγουν τον Κανονισμό (ΕΕ) 2016/679 και τον ν. 4624/2019 (Α’ 137). Σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ του παρόντος και του ενωσιακού δικαίου ή εναρμονισμένων προς αυτό εθνικών διατάξεων για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, υπερισχύει το ενωσιακό δίκαιο.

6. Οι διατάξεις του παρόντος δεν θίγουν τις διατάξεις της ενωσιακής και της εθνικής νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 81 του ν. 3057/2002 (Α’ 239).

1. Ο προμηθευτής έχει την υποχρέωση να παράσχει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία στον λήπτη. Εάν τα μέρη δεν έχουν συμφωνήσει διαφορετικά, ο προμηθευτής υποχρεούται να παράσχει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση μετά από τη σύναψη της σύμβασης.

2. Ο προμηθευτής λογίζεται ότι έχει ανταποκριθεί στην υποχρέωση παροχής όταν:

α) το ψηφιακό περιεχόμενο ή οποιοδήποτε μέσο κατάλληλο για την προσπέλαση ή μεταφόρτωση ψηφιακού περιεχομένου καθίσταται διαθέσιμο ή προσβάσιμο από τον λήπτη ή από τη φυσική ή εικονική εγκατάσταση που έχει επιλέξει ο λήπτης για τον σκοπό αυτόν,

β) η ψηφιακή υπηρεσία καθίσταται διαθέσιμη στον λήπτη ή στη φυσική ή εικονική εγκατάσταση που έχει επιλέξει ο λήπτης για τον σκοπό αυτόν.

1. Ο προμηθευτής ευθύνεται ανεξάρτητα από υπαιτιότητά του αν δεν παράσχει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία σύμφωνα με το άρθρο 6.

2. Ο προμηθευτής φέρει το βάρος της απόδειξης όσον αφορά στην παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας σύμφωνα με το άρθρο 6.

1. Εάν ο προμηθευτής δεν εκπληρώσει την υποχρέωσή του, σύμφωνα με το άρθρο 6, ο λήπτης δικαιούται να απαιτήσει από τον προμηθευτή την εκπλήρωση. Αν και πάλι ο προμηθευτής δεν παράσχει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή εντός της πρόσθετης χρονικής περιόδου που έχει ρητώς συμφωνηθεί από τα μέρη, ο λήπτης έχει το δικαίωμα να λύσει τη σύμβαση.

2. Η παρ. 1 δεν εφαρμόζεται και ο λήπτης δικαιούται να λύσει τη σύμβαση όταν:

α) ο προμηθευτής έχει δηλώσει, ή είναι εξίσου σαφές από τις περιστάσεις, ότι ο προμηθευτής δεν θα παράσχει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία,

β) ο λήπτης και ο προμηθευτής έχουν συμφωνήσει ή είναι σαφές από τις περιστάσεις ότι η παροχή πρέπει να εκπληρωθεί αποκλειστικά σε ορισμένο χρόνο ή αποκλειστικά μέσα σε ορισμένη προθεσμία.

3. Όταν ο λήπτης λύσει τη σύμβαση δυνάμει των παρ. 1 ή 2, εφαρμόζονται τα άρθρα 22 έως 25.

4. Αν η μη παροχή οφείλεται σε πταίσμα του προμηθευτή, ο λήπτης δικαιούται, σωρευτικά με την άσκηση του δικαιώματος λύσης της σύμβασης, να απαιτήσει αποζημίωση για τη ζημία που δεν καλύπτεται από την άσκησή του.

Ο προμηθευτής υποχρεούται να παράσχει στον λήπτη ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία που ανταποκρίνεται στη σύμβαση κατά την έννοια των άρθρων 10 έως 14.

Το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία ανταποκρίνεται στη σύμβαση, όταν έχει τις ιδιότητες που έχουν συμφωνήσει τα μέρη και ιδίως όταν:

α) αντιστοιχεί στην περιγραφή, την ποσότητα και την ποιότητα και διαθέτει τη λειτουργικότητα, τη συμβατότητα, τη διαλειτουργικότητα και τα λοιπά χαρακτηριστικά, που προβλέπονται στη σύμβαση,

β) είναι κατάλληλο για την ειδική χρήση που προβλέπεται στη σύμβαση,

γ) παρέχεται με όλα τα εξαρτήματα και τις οδηγίες, συμπεριλαμβανομένων των οδηγιών εγκατάστασης, και τις υπηρεσίες υποστήριξης που προβλέπονται στη σύμβαση και

δ) επικαιροποιείται με ενημερώσεις κατά τα προβλεπόμενα στη σύμβαση.

1. Το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία ανταποκρίνεται στη σύμβαση όταν:

α) είναι κατάλληλο για τους σκοπούς για τους οποίους χρησιμοποιείται συνήθως ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία ίδιας κατηγορίας, λαμβάνοντας υπόψη, κατά περίπτωση, την υφιστάμενη εθνική και ενωσιακή νομοθεσία, τα τεχνικά πρότυπα ή, σε περίπτωση απουσίας τους, εφαρμοστέους ανά τομέα κώδικες δεοντολογίας,

β) ανταποκρίνεται προς δοκιμαστική έκδοση ή προεπισκόπηση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, την οποία ο προμηθευτής είχε παρουσιάσει στον λήπτη,

γ) συνοδεύεται από εξαρτήματα και οδηγίες, που είναι εύλογο να αναμένει να λάβει ο λήπτης,

δ) αντιστοιχεί στην ποσότητα και διαθέτει τα ποιοτικά και άλλα χαρακτηριστικά, ιδίως τη λειτουργικότητα, τη συμβατότητα, την προσβασιμότητα, τη συνέχεια και την ασφάλεια, που είναι συνήθη για ψηφιακό περιεχόμενο ή ψηφιακή υπηρεσία της ίδιας κατηγορίας και τα οποία είναι εύλογο να αναμένει ο λήπτης.

2. Για τον προσδιορισμό των εύλογων προσδοκιών του λήπτη, λαμβάνονται υπόψη η φύση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, καθώς και οι δημόσιες δηλώσεις του προμηθευτή ή του αντιπροσώπου του ή άλλων προσώπων σε προηγούμενα στάδια της αλυσίδας συναλλαγών, ιδίως στο πλαίσιο διαφήμισης ή επισήμανσης. Ο προμηθευτής δεν δεσμεύεται από δημόσιες δηλώσεις, εάν αποδείξει ότι δεν γνώριζε ούτε μπορούσε ευλόγως να γνωρίζει τη σχετική δημόσια δήλωση ή ότι κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης η δημόσια δήλωση είχε διορθωθεί με τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο με αυτόν που είχε πραγματοποιηθεί ή ότι η απόφαση του λήπτη δεν μπορούσε να επηρεαστεί από τη δημόσια δήλωση.

Το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση σε περίπτωση πλημμελούς ενσωμάτωσης στο ψηφιακό περιβάλλον του λήπτη, αν η ενσωμάτωση αποτελεί μέρος της σύμβασης και πραγματοποιήθηκε από τον προμηθευτή ή υπό την ευθύνη του. Το ίδιο ισχύει και όταν η πλημμέλεια της ενσωμάτωσης, που προοριζόταν να γίνει από τον λήπτη και έγινε από αυτόν, οφείλεται σε ατελείς οδηγίες ενσωμάτωσης που του παρασχέθηκαν.

Το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση, αν εξαιτίας προσβολής δικαιώματος τρίτου, ιδίως δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας, περιορίζεται ολικά ή μερικά η χρήση του σύμφωνα με τα άρθρα 10 και 11.

1. Ο προμηθευτής του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας υποχρεούται να διασφαλίσει ότι κοινοποιείται και παρέχεται στον λήπτη, εκτός από τις ενημερώσεις ασφαλείας, και κάθε άλλη ενημέρωση που είναι απαραίτητη, προκειμένου το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία να ανταποκρίνεται στη σύμβαση.

2. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με μία (1) ή περισσότερες διαδοχικές παροχές, ο προμηθευτής ευθύνεται για την παροχή ενημερώσεων καθ’ όλο το χρονικό διάστημα που ο λήπτης δικαιούται ευλόγως να αναμένει την παροχή ενημερώσεων, δεδομένου του είδους και του σκοπού του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων και της φύσης της σύμβασης.

3. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με διαρκή παροχή, ο προμηθευτής ευθύνεται για την παροχή ενημερώσεων καθ’ όλο το χρονικό διάστημα της υποχρέωσης παροχής του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας.

4. Εκτός εάν τα μέρη έχουν συμφωνήσει διαφορετικά, το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία παρέχεται στην πλέον πρόσφατη έκδοση που είναι διαθέσιμη κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης.

1. Ο προμηθευτής ευθύνεται ανεξάρτητα από υπαιτιότητά του αν κατά τον χρόνο παροχής το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση.

2. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με διαρκή παροχή, ο προμηθευτής ευθύνεται για την έλλειψη ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας καθ’ όλο το χρονικό διάστημα της υποχρέωσης παροχής.

1. Ο προμηθευτής δεν ευθύνεται αν ο λήπτης, κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης, έλαβε ειδική ενημέρωση ότι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας αποκλίνει από τις αντικειμενικές απαιτήσεις ανταπόκρισης και το αποδέχθηκε ρητώς.

2. Ο προμηθευτής δεν ευθύνεται για έλλειψη ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας στη σύμβαση, όταν αυτή απορρέει αποκλειστικά από την απουσία συγκεκριμένης ενημέρωσης, την οποία δεν εγκατέστησε ο λήπτης εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από την παροχή της, εφόσον: α) ο προμηθευτής ενημέρωσε τον λήπτη σχετικά με τη διαθεσιμότητα της ενημέρωσης και τις συνέπειες της μη εγκατάστασής της και β) η αδυναμία του λήπτη να εγκαταστήσει την ενημέρωση ή η εσφαλμένη εγκατάστασή της από αυτόν δεν οφειλόταν σε ατελείς οδηγίες εγκατάστασης που παρασχέθηκαν στον λήπτη.

1. Έλλειψη ανταπόκρισης που εμφανίζεται μέσα σε ένα (1) έτος από την παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας τεκμαίρεται ότι υπήρχε κατά την παροχή.

2. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με διαρκή παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, η έλλειψη ανταπόκρισης που διαπιστώνεται κατά τη διάρκεια της σύμβασης τεκμαίρεται ότι υπήρχε καθ’ όλο το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε.

3. Οι παρ. 1 και 2 δεν εφαρμόζονται όταν ο προμηθευτής αποδεικνύει ότι το ψηφιακό περιβάλλον του λήπτη δεν είναι συμβατό με τις τεχνικές απαιτήσεις του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας και ο προμηθευτής είχε ενημερώσει τον λήπτη σχετικά με αυτές τις απαιτήσεις με σαφή και κατανοητό τρόπο πριν από τη σύναψη της σύμβασης.

4. Ο λήπτης συνεργάζεται με τον προμηθευτή στον βαθμό που είναι ευλόγως δυνατό και αναγκαίο, προκειμένου να εξακριβωθεί αν η αιτία της έλλειψης ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας κατά τον χρόνο που ορίζεται στα άρθρα 14 και 15, εντοπίζεται στο ψηφιακό περιβάλλον του λήπτη. Η υποχρέωση συνεργασίας περιορίζεται στα τεχνικώς διαθέσιμα μέσα που είναι λιγότερο παρεμβατικά για τον λήπτη. Αν ο λήπτης δεν συνεργαστεί και ο προμηθευτής είχε ενημερώσει τον λήπτη για την απαίτηση αυτή με σαφή και κατανοητό τρόπο πριν από τη σύναψη της σύμβασης, τότε ο λήπτης φέρει το βάρος της απόδειξης σε σχέση με το κατά πόσο η έλλειψη ανταπόκρισης υπήρχε κατά τον ανωτέρω κρίσιμο χρόνο.

1. Όταν ο προμηθευτής ευθύνεται για έλλειψη ανταπόκρισης, ο λήπτης δικαιούται, σύμφωνα με τους όρους των επόμενων άρθρων, να: α) απαιτήσει αποκατάσταση της ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, β) μειώσει το αντάλλαγμα, γ) λύσει τη σύμβαση και δ) απαιτήσει αποζημίωση.

2. Ο λήπτης μπορεί, αν διαπιστωθεί αργότερα και άλλη έλλειψη ανταπόκρισης, να ασκήσει εκ νέου τα δικαιώματά του.

1. Ο λήπτης δικαιούται να ζητήσει αποκατάσταση της ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, εκτός αν αυτό θα ήταν αδύνατο ή θα επέφερε δυσανάλογες δαπάνες για τον προμηθευτή, αφού ληφθούν υπόψη όλες οι περιστάσεις της εκάστοτε περίπτωσης και ιδίως: α) η αξία που θα είχε το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία αν δεν υπήρχε έλλειψη ανταπόκρισης και β) η βαρύτητα της έλλειψης ανταπόκρισης.

2. Ο προμηθευτής οφείλει να πραγματοποιήσει την αποκατάσταση σε εύλογο χρόνο, χωρίς οικονομική επιβάρυνση και χωρίς σημαντική ενόχληση του λήπτη, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας και τον σκοπό στον οποίο απέβλεπε ο λήπτης.

1. Ο λήπτης δικαιούται να μειώσει το αντάλλαγμα ή να λύσει τη σύμβαση, μόνο αν: α) ο προμηθευτής είτε αρνείται νομίμως να προβεί στην αποκατάσταση της έλλειψης ανταπόκρισης είτε δηλώνει ή συνάγεται από τις περιστάσεις ότι δεν πρόκειται να προβεί ολοσχερώς και προσηκόντως στην αποκατάσταση της έλλειψης ανταπόκρισης, β) ο προμηθευτής δεν πραγματοποιεί ολοσχερώς και προσηκόντως την αποκατάσταση της έλλειψης ανταπόκρισης, γ) παρά την προσπάθεια εκ μέρους του προμηθευτή να αποκαταστήσει την έλλειψη ανταπόκρισης, εμφανίζεται εκ νέου η ίδια ή διαφορετική έλλειψη ανταπόκρισης, δ) η έλλειψη ανταπόκρισης είναι τόσο σοβαρή, ώστε να δικαιολογεί την άμεση μείωση του ανταλλάγματος ή τη λύση της σύμβασης.

2. Σε περίπτωση παροχής του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας έναντι ανταλλάγματος, ο λήπτης δικαιούται να λύσει τη σύμβαση μόνο αν η έλλειψη ανταπόκρισης είναι ουσιώδης. Η απόδειξη ότι η έλλειψη ανταπόκρισης δεν είναι ουσιώδης βαρύνει τον προμηθευτή.

1. Αν ο λήπτης μειώσει το αντάλλαγμα, ο προμηθευτής υποχρεούται να επιστρέψει εντόκως μέρος του ανταλλάγματος που είναι ανάλογο της μείωσης της αξίας του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας που δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση σε σύγκριση με την αξία που θα είχε το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία αν ανταποκρινόταν στη σύμβαση.

2. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με περισσότερες διαδοχικές παροχές ή με διαρκή παροχή, το αντάλλαγμα μειώνεται για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν τελούσε σε ανταπόκριση.

Ο λήπτης ασκεί το δικαίωμα να λύσει τη σύμβαση με δήλωση προς τον προμηθευτή.

1. Αν ο λήπτης λύσει τη σύμβαση, ο προμηθευτής υποχρεούται να του επιστρέψει εντόκως το σύνολο του ποσού που έχει καταβληθεί στο πλαίσιο της σύμβασης.

2. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με περισσότερες διαδοχικές παροχές ή με διαρκή παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, ο προμηθευτής οφείλει να επιστρέψει εντόκως στον λήπτη μέρος του ανταλλάγματος που αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα κατά το οποίο το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρινόταν στη σύμβαση, καθώς και μέρος του ανταλλάγματος που τυχόν έχει καταβληθεί από τον λήπτη προκαταβολικά και αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα που θα απέμενε έως τη λήξη της σύμβασης.

3. Ο προμηθευτής οφείλει να συμμορφώνεται προς τις ισχύουσες υποχρεώσεις δυνάμει του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679, όσον αφορά στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα του λήπτη.

4. Ο προμηθευτής υποχρεούται να απέχει από κάθε χρήση περιεχομένου που δεν συνιστά δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα, το οποίο παρασχέθηκε ή δημιουργήθηκε από τον λήπτη κατά τη χρήση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, εκτός αν το εν λόγω περιεχόμενο: α) δεν έχει καμία χρησιμότητα εκτός του πλαισίου του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, β) αφορά μόνο στη δραστηριότητα του λήπτη κατά τη χρήση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, γ) έχει ομαδοποιηθεί με άλλα δεδομένα από τον προμηθευτή και δεν μπορεί να διαχωριστεί ή μπορεί να διαχωριστεί μόνο με δυσανάλογες προσπάθειες, ή δ) έχει παραχθεί από τον λήπτη από κοινού με άλλα πρόσωπα, και άλλοι λήπτες είναι σε θέση να συνεχίζουν να κάνουν χρήση του περιεχομένου.

5. Με την εξαίρεση των περ. α’, β’ και γ’ της παρ. 4 ο προμηθευτής, κατόπιν αιτήματος του λήπτη, θέτει στη διάθεσή του οποιοδήποτε περιεχόμενο δεν αποτελεί δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα, το οποίο παρασχέθηκε ή δημιουργήθηκε από τον λήπτη κατά τη χρήση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας. Ο λήπτης δικαιούται να ανακτά το εν λόγω ψηφιακό περιεχόμενο δωρεάν, χωρίς να παρεμποδίζεται από τον προμηθευτή, μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και σε μορφότυπο κοινώς χρησιμοποιούμενο και αναγνώσιμο από μηχάνημα.

6. Ο προμηθευτής δικαιούται να εμποδίζει την περαιτέρω χρήση του ψηφιακού περιεχόμενου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, είτε αποκλείοντας τη πρόσβαση στον λήπτη είτε απενεργοποιώντας τον λογαριασμό χρήστη του λήπτη, με την επιφύλαξη της παρ. 4.

1. Αν ο λήπτης λύσει τη σύμβαση, υποχρεούται να απέχει από τη χρήση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας και από τη διάθεσή του σε τρίτους.

2. Εάν το ψηφιακό περιεχόμενο έχει παρασχεθεί σε υλικό μέσο, ο λήπτης, κατόπιν αιτήματος και με δαπάνες του προμηθευτή, οφείλει να επιστρέψει το υλικό μέσο στον προμηθευτή χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Εάν ο προμηθευτής αποφασίσει να ζητήσει την επιστροφή του υλικού μέσου, η αίτηση υποβάλλεται εντός δεκατεσσάρων (14) ημερών από την ημέρα κατά την οποία ο προμηθευτής ενημερώθηκε για την απόφαση του λήπτη να λύσει τη σύμβαση.

1. Η επιστροφή χρημάτων που οφείλονται από τον προμηθευτή στον λήπτη σύμφωνα με τα άρθρα 20, 21 και τις παρ. 1 και 2 του άρθρου 23, πραγματοποιείται χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση και, σε κάθε περίπτωση, εντός δεκατεσσάρων (14) ημερών από την ημερομηνία περιέλευσης στον προμηθευτή της δήλωσης του λήπτη.

2. Ο προμηθευτής επιστρέφει τα χρήματα χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα πληρωμής που χρησιμοποίησε ο λήπτης, εκτός αν ο λήπτης συμφωνήσει ρητώς για τη χρήση διαφορετικού μέσου και υπό τον όρο να μην επιβαρυνθεί με δαπάνες που προκύπτουν από την επιστροφή των χρημάτων.

3. Ο προμηθευτής δεν επιβάλλει στον λήπτη τέλη επιστροφής.

1. Αν κατά τον χρόνο της παροχής το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται στη σύμβαση από πταίσμα του προμηθευτή, ο λήπτης δικαιούται, σωρευτικά με τα λοιπά δικαιώματα του άρθρου 18, να απαιτήσει αποζημίωση για τη ζημία που δεν καλύπτεται από την άσκησή τους.

2. Το ίδιο ισχύει και αν λείπει ιδιότητα του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο συμφωνίας των μερών, εάν ο προμηθευτής ανέλαβε την ευθύνη για τις συνέπειες της έλλειψής της ανεξαρτήτως πταίσματός του.

1. Αν η σύμβαση είναι εκτελεστέα με περισσότερες διαδοχικές παροχές ή με διαρκή παροχή, ο προμηθευτής μπορεί να τροποποιήσει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία πέραν του αναγκαίου για τη διατήρηση της ανταπόκρισης στη σύμβαση σύμφωνα με τα άρθρα 10, 11 και 14, εάν πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) η σύμβαση επιτρέπει και παρέχει βάσιμους λόγους για μια τέτοια τροποποίηση, β) η εν λόγω τροποποίηση πραγματοποιείται χωρίς πρόσθετο κόστος για τον λήπτη, γ) ο λήπτης ενημερώνεται με σαφή και κατανοητό τρόπο σχετικά με την τροποποίηση, και δ) στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παρ. 2, ο λήπτης ενημερώνεται προκαταβολικά, εντός εύλογης προθεσμίας σε σταθερό μέσο, σχετικά με τα χαρακτηριστικά και τον χρόνο της τροποποίησης και σχετικά με το δικαίωμα λύσης της σύμβασης, σύμφωνα με την παρ. 2 ή την ευχέρεια διατήρησης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας χωρίς την εν λόγω τροποποίηση σύμφωνα με την παρ. 4.

2. Εάν η τροποποίηση επηρεάζει αρνητικά κατά τρόπο ουσιώδη την πρόσβαση ή τη χρήση, ο λήπτης δικαιούται να λύσει τη σύμβαση χωρίς επιβάρυνση, εντός τριάντα (30) ημερών από την ενημέρωσή του ή από τη χρονική στιγμή κατά την οποία το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία τροποποιείται από τον προμηθευτή, ανάλογα με το ποια ημερομηνία είναι μεταγενέστερη.

3. Εάν ο λήπτης λύσει τη σύμβαση σύμφωνα με την παρ. 2, εφαρμόζονται τα άρθρα 22 έως 25.

4. Οι παρ. 2 και 3 δεν εφαρμόζονται εάν έχει δοθεί από τον προμηθευτή στον λήπτη η δυνατότητα να διατηρήσει το ψηφιακό περιεχόμενο ή την ψηφιακή υπηρεσία χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση και το ψηφιακό περιεχόμενο ή η ψηφιακή υπηρεσία εξακολουθεί να ανταποκρίνεται στη σύμβαση.

1. Τα δικαιώματα του λήπτη λόγω μη ανταπόκρισης στη σύμβαση παραγράφονται μετά την πάροδο δύο (2) ετών από την παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας. Το ίδιο ισχύει και αν ο λήπτης διαπίστωσε την έλλειψη ανταπόκρισης αργότερα.

2. Σε περίπτωση σύμβασης εκτελεστέας με διαρκή παροχή του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας τα δικαιώματα του λήπτη παραγράφονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από τη λύση της σύμβασης.

3. Τα δικαιώματα του λήπτη που απορρέουν αποκλειστικά από την αθέτηση της υποχρέωσης ενημέρωσης παραγράφονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από τη λήξη του χρόνου κατά τον οποίο οφείλεται η ενημέρωση.

4. Η παραγραφή δεν συμπληρώνεται πριν από την πάροδο δύο (2) μηνών από τον χρόνο που διαπιστώθηκε η έλλειψη ανταπόκρισης.

1. Σε περίπτωση διαδοχικών συμβάσεων παροχής ψηφιακού περιεχομένου ή ψηφιακής υπηρεσίας και ευθύνης του τελικού προμηθευτή λόγω μη ανταπόκρισης του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας στη σύμβαση, η παραγραφή των δικαιωμάτων του κατά προηγούμενου προμηθευτή λόγω της μη ανταπόκρισης στη σύμβαση αρχίζει από τότε που ικανοποιήθηκε ο λήπτης, εκτός εάν προηγήθηκε τελεσίδικη δικαστική απόφαση κατά του τελικού προμηθευτή, οπότε η παραγραφή αρχίζει από την τελεσιδικία της απόφασης αυτής.

2. Η παρ. 1 εφαρμόζεται αναλόγως και σε περίπτωση αναγωγής εναντίον κάθε προηγούμενου προμηθευτή του ίδιου ψηφιακού περιεχομένου ή της ίδιας ψηφιακής υπηρεσίας.

1. Αν ο λήπτης είναι καταναλωτής, οι διατάξεις του παρόντος έχουν αναγκαστικό χαρακτήρα.

2. Συμφωνία που εισάγει παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος σε βάρος του καταναλωτή είναι άκυρη, εφόσον καταρτίστηκε πριν από τον χρόνο που η μη εκπλήρωση, η έλλειψη ανταπόκρισης ή η τροποποίηση του ψηφιακού περιεχομένου ή της ψηφιακής υπηρεσίας σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 27 έγινε γνωστή σε αυτόν. Έγκυρη είναι κάθε συμφωνία που εισάγει παρέκκλιση υπέρ του καταναλωτή.

1. Αρμόδια αρχή για την εφαρμογή του Μέρους Β’, εφόσον ο λήπτης είναι καταναλωτής, ορίζεται η Γενική Διεύθυνση Αγοράς και Προστασίας Καταναλωτή του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

2. Με απόφαση του αρμοδίου οργάνου του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων επιβάλλονται οι κυρώσεις του άρθρου 13α του ν. 2251/1994 (Α’ 191).

Στην περ. α’ της παρ. 16 του άρθρου 10 του ν. 2251/1994 (Α’ 191) επέρχονται οι εξής τροποποιήσεις: α) στην υποπερ. αα’ της περ. α’ προστίθεται αναφορά στο άρθρο 5α, β) στην υποπερ. γγ’ της περ. α’ επικαιροποιείται η νομοθετική παραπομπή, με αναφορά στο π.δ. 7/2018 (Α’ 12), γ) στην υποπερ. ηη’ της περ. α’ επικαιροποιείται η νομοθετική παραπομπή, με αναφορά στον ν. 4779/2021 (Α’ 27), δ) προστίθεται υποπερ. μμ’ και η παρ. 16 του άρθρου 10 διαμορφώνεται ως εξής:

«16. Ένωση καταναλωτών που έχει τουλάχιστον πεντακόσια (500) ενεργά μέλη και έχει εγγραφεί στο μητρώο ενώσεων καταναλωτών πριν από ένα (1) τουλάχιστον έτος, μπορεί να ασκεί, κάθε είδους αγωγή για την προστασία των γενικότερων συμφερόντων του καταναλωτικού κοινού (συλλογική αγωγή). Η αγωγή του προηγούμενου εδαφίου μπορεί να ασκηθεί και όταν η παράνομη συμπεριφορά προσβάλλει τα συμφέροντα τριάντα (30), τουλάχιστον, καταναλωτών.

Ιδίως μπορεί να ζητήσει:

α) Την παράλειψη παράνομης συμπεριφοράς του προμηθευτή, ακόμη και πριν αυτή εκδηλωθεί, ιδίως όταν συνίσταται σε παράβαση των διατάξεων:

αα) των άρθρων 2, 3, 3α έως 3ιβ, 4, 4α έως 4η, 4θ, 5, 5α, 6, 7, 7α, 8, 9, 9α έως 9θ του παρόντος νόμου,

ββ) της υπ’ αρ. Ζ1-699/2010 (Β’ 917) κοινής υπουργικής απόφασης «Προσαρμογή της Ελληνικής νομοθεσίας προς την Οδηγία 2008/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Απριλίου 2008 για τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης και την κατάργηση της Οδηγίας 87/102/ΕΟΚ του Συμβουλίου που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των ΕΚ, αριθμ. L 133 της 22.5.2008»,

γγ) του π.δ. 7/2018 «Εναρμόνιση νομοθεσίας με Οδηγία (ΕΕ) 2015/2302 σχετικά με τα οργανωμένα ταξίδια και τους συνδεδεμένους ταξιδιωτικούς διακανονισμούς (L 326)» (Α’ 12),

δδ) της ΥΑ υπ’ αρ. ΔΥΓ 3 (α)/83657, «Εναρμόνιση της Ελληνικής Νομοθεσίας προς την αντίστοιχη κοινοτική στον τομέα της παραγωγής και της κυκλοφορίας φαρμάκων, που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση σε συμμόρφωση με την υπ’ αρ. 2001/1983/ΕΚ Οδηγία «περί κοινοτικού κώδικα για τα φάρμακα που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση», όπως τροποποιήθηκε από τις υπ’ αρ. 2004-27-ΕΚ, 2004-24-ΕΚ Οδηγίες για τα παραδοσιακά φάρμακα φυτικής προέλευσης και το άρθρο 31 της υπ’ αρ. 2002/1998/ΕΚ Οδηγίας για τη θέσπιση προτύπων ποιότητας και ασφάλειας για τη συλλογή, τον έλεγχο, την επεξεργασία, την αποθήκευση και τη διανομή ανθρώπινου αίματος και συστατικών αίματος, (Β’ 59),

εε) της υπ’ αρ. Ζ1-130/2011 (Β’ 295) κοινής υπουργικής απόφασης «Προσαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας προς την Οδηγία 2008/122/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Ιανουαρίου 2009, για την προστασία των καταναλωτών ως προς ορισμένες πτυχές των συμβάσεων χρονομεριστικής μίσθωσης, μακροπρόθεσμων προϊόντων διακοπών, μεταπώλησης και ανταλλαγής, που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ε.Ε. αριθμ. L33 της 3.2.2009,

στστ) του π.δ. 131/2003, «Προσαρμογή στην Οδηγία 200/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά (οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο)» (Α’ 116), όπως ισχύει,

ζζ) του ν. 2328/1995, «Νομικό καθεστώς της ιδιωτικής τηλεόρασης και της τοπικής ραδιοφωνίας, ρύθμιση θεμάτων της ραδιοτηλεοπτικής αγοράς και άλλες διατάξεις» (Α’ 159),

ηη) του ν. 4779/2021 (Α’ 27) «Ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία της Οδηγίας (ΕΕ) 2010/13 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 10ης Μαρτίου 2010 για τον συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παροχή υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων, όπως έχει τροποποιηθεί με την Οδηγία (ΕΕ) 2018/1808 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Νοεμβρίου 2018 και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης»,

θθ) του ν. 3844/2010 (Α’ 63) «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2006/123 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά και άλλες διατάξεις»,

ιι) του άρθρου 12 της υπ’ αρ. Α.Π. 70330οικ./2015 κοινής υπουργικής απόφασης “Εναρμόνιση προς την οδηγία 2013/11/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την εναλλακτική επίλυση καταναλωτικών διαφορών και για την τροποποίηση του Κανονισμού (ΕΚ) αριθμ. 2006/2004 και της Οδηγίας 2009/22/ΕΚ”,

κκ) του άρθρου 14 του Κανονισμού (ΕΕ) αριθμ. 524/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 2013, για την ηλεκτρονική επίλυση καταναλωτικών διαφορών (Κανονισμός για την ΗΕΚΔ),

λλ) του ν. 4438/2016 (Α’ 220),

μμ) της εθνικής νομοθεσίας με την οποία ενσωματώνεται η Οδηγία (ΕΕ) 2019/770 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, σχετικά με ορισμένες πτυχές που αφορούν τις συμβάσεις για την προμήθεια ψηφιακού περιεχομένου και ψηφιακών υπηρεσιών (L 136).

Όταν η παράνομη συμπεριφορά εκδηλώνεται μετά από σύσταση ή υπόδειξη ενώσεων των προμηθευτών ή εφόσον οι ενώσεις αυτές προβαίνουν σε παράνομη συμπεριφορά, στην περίπτωση αυτή μπορεί να ζητηθεί και από αυτές η παύση της εν λόγω συμπεριφοράς.

Η ένωση καταναλωτών μπορεί να ζητήσει, επιπλέον, τη δέσμευση, την απόσυρση ή την καταστροφή ελαττωματικών προϊόντων που είναι επικίνδυνα για την ασφάλεια ή την υγεία του καταναλωτικού κοινού, καθώς και τη λήψη μέτρων, όπως είναι η κατάλληλη δημοσίευση του συνόλου ή μέρους της απόφασης ή και η δημοσίευση επανορθωτικής δήλωσης, ώστε να εκλείψουν τα συνεχιζόμενα αποτελέσματα της παράβασης.

β) Χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Για τον καθορισμό της χρηματικής ικανοποίησης, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη, ιδίως, την ένταση της προσβολής της έννομης τάξης που συνιστά η παράνομη συμπεριφορά, το μέγεθος της εναγόμενης επιχείρησης του προμηθευτή και κυρίως, τον ετήσιο κύκλο εργασιών της, καθώς και τις ανάγκες της γενικής και της ειδικής πρόληψης.

γ) Τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων εξασφάλισης των απαιτήσεων του καταναλωτικού κοινού για την παράλειψη της παράνομης συμπεριφοράς ή τη χρηματική ικανοποίηση μέχρι την έκδοση εκτελεστής απόφασης. Σε περίπτωση ελαττωματικών προϊόντων που είναι επικίνδυνα για την ασφάλεια ή την υγεία του καταναλωτικού κοινού, μπορεί να διαταχθεί, ως ασφαλιστικό μέτρο, η δέσμευση αυτών.

δ) Την αναγνώριση του δικαιώματος αποκατάστασης της ζημίας που υφίστανται οι καταναλωτές από την παράνομη συμπεριφορά.».

Όπου στη νομοθεσία γίνεται παραπομπή σε διατάξεις του Αστικού Κώδικα που αντικαθίστανται ή τροποποιούνται με τον παρόντα, οι παραπομπές αυτές θεωρείται ότι γίνονται στις διατάξεις που εισάγονται με το παρόν.

1. Η ισχύς του άρθρου 29 του ν. 4816/2021 (Α’ 118), περί της αποζημίωσης των ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων για τη μετακίνηση σε νοσοκομεία της ίδιας ή άλλης Υγειονομικής Περιφέρειας (Υ.Πε.), παρατείνεται από τη λήξη της έως την 31η.12.2022.

2. Η ισχύς του άρθρου πεντηκοστού πρώτου του ν. 4839/2021 (Α’ 181), περί της κάλυψης κενών ενεργού (εικοσιτετράωρης) εφημερίας στα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας από ιδιώτες ιατρούς και της αποζημίωσής τους, παρατείνεται από τη λήξη της έως την 31η.12.2022.

3. Η ισχύς του άρθρου 90 του ν. 4850/2021 (Α’ 208), περί της αποζημίωσης των ενεργών εφημεριών που πραγματοποιούνται καθ’ υπέρβαση του ανώτατου προβλεπόμενου ανά βαθμό και ζώνη αριθμού ενεργών εφημεριών, παρατείνεται από τη λήξη της έως την 31η.12.2022.

Το τρίτο εδάφιο του άρθρου 91 του ν. 4850/2021 (Α’ 208), περί της δαπάνης που προκύπτει από την εφαρμογή των άρθρων 88, 89 και 90 του ιδίου νόμου, τροποποιείται ως προς την καταληκτική ημερομηνία, και το άρθρο 91 διαμορφώνεται ως εξής:

«Άρθρο 91

Εξουσιοδοτική διάταξη για την εφαρμογή των άρθρων 88, 89 και 90

Η δαπάνη που προκύπτει από την εφαρμογή των άρθρων 88, περί τροποποίησης των παρ. 1 και 4 του άρθρου 29 του ν. 4816/2021 (Α’ 118), 89, περί τροποποίησης της παρ. 1 του άρθρου πεντηκοστού πρώτου του ν. 4839/2021 (Α’ 181), και 90 του παρόντος, περί αποζημίωσης των πρόσθετων ενεργών εφημεριών για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 2021 δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των δύο εκατομμυρίων (2.000.000) ευρώ. Η κατανομή του ποσού του πρώτου εδαφίου για τις ανάγκες εφαρμογής των επιμέρους άρθρων κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα, ο ειδικότερος προσδιορισμός των δικαιούχων, η διαδικασία και ο έλεγχος της διάθεσής του, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια ρυθμίζονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Υγείας και Οικονομικών. Με όμοια απόφαση προσδιορίζεται το ύψος της δαπάνης και ρυθμίζονται τα ζητήματα του προηγούμενου εδαφίου για το χρονικό διάστημα από 1ης.1.2022 έως 31.12.2022.».

1. Η περ. α) της παρ. 5 του άρθρου 69 του ν. 4826/2021 (Α’ 160), περί της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης, τροποποιείται με την παράταση της διάρκειας άσκησης των αρμοδιοτήτων της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής και η περ. α) διαμορφώνεται ως εξής:

«5. Η Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή έχει τις ακόλουθες αρμοδιότητες:

α) Μεριμνά για την ανάδειξη του πρώτου Δ.Σ. του Ταμείου εντός εύλογου χρόνου και σε κάθε περίπτωση εντός δεκαπέντε (15) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος και διενεργεί τις απαραίτητες προπαρασκευαστικές ενέργειες για την πρόσληψη του πρώτου Διευθύνοντος Συμβούλου.».

2. Στην παρ. 11 του άρθρου 69 του ν. 4826/2021, περί της Μονάδας Υποστήριξης της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης, επέρχονται οι εξής τροποποιήσεις: α) στο πρώτο εδάφιο παρατείνεται η λειτουργία της Μονάδας Υποστήριξης της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής, β) στο δεύτερο εδάφιο διαγράφεται η φράση «Με τον διορισμό του Διοικητικού Συμβουλίου» και στο τέλος του εδαφίου προστίθεται η φράση «, μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου και σχετική αίτηση των ενδιαφερόμενων», και η παρ. 11 διαμορφώνεται ως εξής:

«11. Η Μονάδα Υποστήριξης της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής συνεχίζει μεταβατικά τη λειτουργία της για διάστημα έως και δώδεκα (12) μηνών μετά από τον διορισμό του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, μετονομαζόμενη εφεξής σε Μονάδα Υποστήριξης του Διοικητικού Συμβουλίου. Η θητεία των ήδη υπηρετούντων στη Μονάδα Υποστήριξης της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής παρατείνεται αυτοδικαίως για το ως άνω διάστημα, μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου και σχετική αίτηση των ενδιαφερόμενων. Κατά τα λοιπά εφαρμόζεται η παρ. 9.».

1. Επιτρέπεται η απόσπαση προσωπικού διαφόρων ειδικοτήτων, μόνιμου και με σχέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου ή ορισμένου χρόνου, από τις Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και τους εποπτευόμενους από αυτό φορείς στην Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως (Υ.Σ.Μ.Α.) του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού που έχει συσταθεί με το π.δ. 97/1999 (Α’ 104).

2. Η απόσπαση του προσωπικού της παρ. 1 διενεργείται με απόφαση του αρμοδίου οργάνου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, μετά από εισήγηση της Υ.Σ.Μ.Α. και γνώμη της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης. Με την ίδια διαδικασία πραγματοποιείται και η ανάκληση των αποσπάσεων. Οι αποσπασμένοι υπάγονται στο ειδικό καθεστώς εργασιακών σχέσεων της Υ.Σ.Μ.Α., σύμφωνα με το π.δ. 97/1999.

3. Οι αποσπάσεις προσωπικού των υπηρεσιών και των εποπτευόμενων φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού που υπηρετεί στην Υ.Σ.Μ.Α. διατηρούνται σε ισχύ, και μετά από τη συμπλήρωση του χρονικού διαστήματος που προβλέπεται στην περ. γ) της παρ. 10 του άρθρου 20 του ν. 4829/2021 (Α’ 166), έως την ολοκλήρωση των αναστηλωτικών έργων στην Ακρόπολη, χωρίς άλλη διατύπωση.

Η ισχύς του νόμου αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.