Πότε η Αναγκαστική Εκτέλεση Καθίσταται Παράνομη; Παρατηρήσεις με αφορμή την απόφαση 38/2025 του Εφετείου Πειραιά

Η αναγκαστική εκτέλεση αποτελεί θεμελιώδη μηχανισμό για την ικανοποίηση των δικαιωμάτων του δανειστή. Ωστόσο, η άσκησή της δεν είναι απεριόριστη. Υπόκειται στους περιορισμούς της καλής πίστης και της απαγόρευσης καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, όπως προβλέπεται στο άρθρο 281 ΑΚ.

Η πρόσφατη απόφαση 38/2025 του Εφετείου Πειραιά έρχεται να επανακαθορίσει τα όρια αυτά, επισημαίνοντας ότι η αναγκαστική εκτέλεση μπορεί να καταστεί παράνομη όταν ασκείται καταχρηστικά, υπερβαίνοντας τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στην υπό κρίση περίπτωση, το Δικαστήριο εξέτασε τις συγκεκριμένες συνθήκες υπό τις οποίες κινήθηκε η διαδικασία εκτέλεσης και αξιολόγησε κατά πόσο η συμπεριφορά του επισπεύδοντος δανειστή συνάδει με τις αρχές της καλής πίστης.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη δυσανάλογη επιβάρυνση του οφειλέτη, καθώς και στο κατά πόσο υπήρχαν ηπιότερα μέσα για την ικανοποίηση της απαίτησης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, η επιμονή στην εκτέλεση μπορεί να συνιστά καταχρηστική συμπεριφορά.

Η σημασία της απόφασης είναι ιδιαίτερα αυξημένη, καθώς ενισχύει τον δικαστικό έλεγχο στις διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης και θέτει σαφή όρια στην άσκηση των σχετικών δικαιωμάτων.

Συνεπώς, καθίσταται σαφές ότι η αναγκαστική εκτέλεση δεν αποτελεί ένα ανεξέλεγκτο εργαλείο, αλλά μια διαδικασία που οφείλει να ασκείται εντός των ορίων που θέτει η έννομη τάξη και οι αρχές της δικαιοσύνης.