Δανία: Νόμιμη η άρνηση εργοδότη να χορηγήσει σε πρώην εργαζόμενο αντίγραφο ιδιωτικής αλληλογραφίας

Τη δυνατότητα περιορισμού του δικαιώματος πρόσβασης εργαζομένου στα προσωπικά του δεδομένα, όταν συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι προστασίας ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων, εξέτασε η δανική αρχή προστασίας δεδομένων Datatilsynet με απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2026.

Η υπόθεση αφορούσε πρώην εργαζόμενο, τον οποίο η εργοδότρια εταιρεία απέλυσε επικαλούμενη αντισυμβατική συμπεριφορά και παραβίαση της υποχρέωσης πίστης προς τον εργοδότη. Η απόφαση της εταιρείας βασίστηκε σε γραπτό υλικό που είχε περιέλθει στην κατοχή της και περιλάμβανε ιδιωτική αλληλογραφία μέσω Facebook Messenger μεταξύ του προσφεύγοντος και άλλου εργαζομένου. Η εταιρεία είχε αποκτήσει πρόσβαση στην αλληλογραφία μέσω του υπηρεσιακού τηλεφώνου που ο δεύτερος εργαζόμενος είχε επιστρέψει κατά την αποχώρησή του.

Ο απολυθείς ζήτησε, βάσει του άρθρου 15 ΓΚΠΔ, αντίγραφο του υλικού που είχε χρησιμοποιηθεί σε βάρος του, με την εταιρεία να αρνείται τη χορήγηση αυτή, επικαλούμενη τα δικαιώματα τρίτων προσώπων και την προστασία των συμφερόντων της ενόψει της μεταξύ τους αντιδικίας.

Οι εκκρεμείς ποινικές διαδικασίες και ο περιορισμός της πρόσβασης

Ο προσφεύγων είχε κινηθεί ποινικά κατά του διευθυντή, των δύο εταιρειών που εμπλέκονταν στην επεξεργασία των δεδομένων του, των μετόχων και του δικηγόρου της εργοδότριας, αμφισβητώντας, μεταξύ άλλων, τη νομιμότητα της πρόσβασής τους στην ιδιωτική αλληλογραφία.

Η Datatilsynet εξέτασε την υπόθεση υπό το πρίσμα του άρθρου 22 του δανικού νόμου για την προστασία δεδομένων, η παράγραφος 1 του οποίου επιτρέπει τον περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης για την προστασία επιτακτικών ιδιωτικών συμφερόντων, ενώ η παράγραφος 2 προβλέπει αντίστοιχους περιορισμούς για την προστασία δημόσιων συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένων της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων τρίτων.

Η δανική αρχή διαπίστωσε ότι το ζητούμενο υλικό αποτελούσε σαφώς αντικείμενο των εκκρεμών δικαστικών διαδικασιών. Κατά την κρίση της, η προστασία των δικαιωμάτων των προσώπων κατά των οποίων είχαν ασκηθεί οι ποινικές διώξεις, καθώς και η ανάγκη τήρησης των προβλεπόμενων δικονομικών κανόνων και εγγυήσεων κατά την εκδίκαση των υποθέσεων, συνιστούσαν επιτακτικά ιδιωτικά και δημόσια συμφέροντα, τα οποία δικαιολογούσαν τον περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης.

Η Datatilsynet έκρινε, συνεπώς, ότι η εργοδότρια μπορούσε να αρνηθεί τη χορήγηση αντιγράφου του υλικού, κατόπιν στάθμισης των αντιτιθέμενων συμφερόντων, σύμφωνα με το άρθρο 22 του εθνικού νόμου της Δανίας.

Παράλληλα, η αρχή διευκρίνισε ότι η απόφασή της δεν αφορούσε τη νομιμότητα του τρόπου με τον οποίο οι εμπλεκόμενες εταιρείες είχαν αποκτήσει πρόσβαση στην ιδιωτική αλληλογραφία του εργαζομένου, καθώς το ζήτημα αυτό αποτελούσε ήδη αντικείμενο των ποινικών υποθέσεων που είχε φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης ο προσφεύγων. Η Datatilsynet έκρινε ότι δεν θα ήταν σκόπιμο να εξετάσει παράλληλα ένα ζήτημα επί του οποίου καλούνταν ήδη να αποφανθούν τα αρμόδια δικαστήρια και για τον λόγο αυτό περιόρισε την αξιολόγησή της στη νομιμότητα της άρνησης ικανοποίησης του αιτήματος πρόσβασης, χωρίς να διατυπώσει κρίση για το αν η αρχική απόκτηση της αλληλογραφίας από τις εταιρείες ήταν νόμιμη.

Ανεπαρκής η αιτιολόγηση της άρνησης

Παρά τη νομιμότητα του περιορισμού, η Datatilsynet διαπίστωσε ότι η εργοδότρια δεν είχε συμμορφωθεί με την υποχρέωση αιτιολόγησης του άρθρου 12 παρ. 4 ΓΚΠΔ, αφού αυτή είχε διατυπώσει την άρνησή της με υπερβολικά γενικό τρόπο, χωρίς να προσδιορίσει επαρκώς τις συγκεκριμένες περιστάσεις και τα συμφέροντα που είχε συνεκτιμήσει.

Σύμφωνα με την απόφαση, η αιτιολόγηση πρέπει να είναι επαρκώς συγκεκριμένη, ώστε το υποκείμενο των δεδομένων να μπορεί να κατανοήσει τους λόγους απόρριψης του αιτήματός του και να αξιολογήσει εάν επιθυμεί να προβεί σε περαιτέρω ενέργειες.

Για την πλημμέλεια αυτή, η δανική αρχή απηύθυνε συστάσεις σε βάρος της εργοδότριας εταιρείας.