Δικαστικά έξοδα ποινικής δίκης: Δεν εφαρμόζεται η διάταξη περί αναδρομικής εφαρμογής του επιεικέστερου νόμου (ΣυμβΑΠ 1360/2024)

Με απόφασή του ο Άρειος Πάγος, σε Συμβούλιο, έκρινε πως κατά τον υπολογισμό των δικαστικών εξόδων ποινικής δίκης, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 2 ΠΚ περί αναδρομικής εφαρμογής του ηπιότερου νόμου (ΣυμβΑΠ 1360/2024).

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα, αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου.

Κατά την κρίση του Αρείου Πάγου, ο ως άνω κανόνας δεν εφαρμόζεται κατά τον υπολογισμό των δικαστικών εξόδων. Και τούτο, διότι τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία επιδικάζουν υπέρ του Δημοσίου οι ποινικές αποφάσεις και βουλεύματα, έχουν δικαιολογία τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε για τη δίωξη του εγκλήματος και συνεπώς, χαρακτηρίζονται ως πολιτική απαίτηση του Δημοσίου, για την οποία δεν μπορεί να ισχύσει το άρθρο 2 του ΠΚ.

Για το λόγο αυτό, επί της συγκεκριμένης υπόθεσης, το δικαστήριο επέβαλε σε βάρος της αναιρεσείουσας δικαστικά έξοδα ύψους οκτακοσίων (800) ευρώ, εφαρμόζοντας το άρθρο 577 παρ.1 εδ. α' του ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 114 παρ.2 εδ. α' του Ν.5090/2024 και ισχύει από 01.05.2024 σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ.1 του ίδιου ως άνω Νόμου.

Απόσπασμα απόφασης

Όμως ο, ως άνω, επικαλούμενος από την αναιρεσείουσα λόγος, δεν αποδείχθηκε, διότι δεν επικαλέστηκε, ούτε προσκόμισε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει η βασιμότητα του ισχυρισμού της, ότι ο συνήγορος της επισκέφθηκε την Γραμματεία του Πρωτοδικείου Πειραιά την 26η-4-2023 και δεν κατέστη εφικτή η λήψη αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης λόγω κωλύματος της αρμόδιας γραμματέως και μη ανεύρεσης του πρωτοτύπου αυτής. Σε κάθε περίπτωση ακόμα και αν κρινόταν πειστικός ο ανωτέρω ισχυρισμός και η εικοσαήμερη προθεσμία εκκινούσε την 28η-4-2023 και τελείωνε την 17η-5-2023, ήτοι την πρώτη ημέρα του χρονικού διαστήματος αναστολής των εργασιών των δικαστηρίων της Χώρας, ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 21ης-5-2023 δυνάμει του με αρ. πρ. 22079οικ./2-5-2023 εγγράφου του Υπουργού Δικαιοσύνης, όπως η αναιρεσείουσα επικαλείται, δεν θα καθιστούσε την αίτηση αναίρεσης εμπρόθεσμη, διότι οι δικονομικές προθεσμίες δεν περιλαμβάνονται στην αναστολή των εργασιών των Δικαστηρίων για την παραπάνω αιτία (ΑΠ 470/2020, ΑΠ 298/2015). Κατόπιν αυτών, ο ισχυρισμός, ότι η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε εκπροθέσμως για λόγους ανώτερης βίας, είναι αβάσιμος, εντεύθεν δε η αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. 5.Τέλος πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσείουσας τα δικαστικά έξοδα, (άρθρο 578 παρ. 1 ΚΠοινΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 115 του Ν.5090/2024 και ισχύει από 01-05-2024 σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ.1 του ίδιου ως άνω Νόμου), τα οποία πλέον για την απόρριψη αιτήσεων αναιρέσεως, ισούνται με το ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ, ήτοι με το διπλάσιο του αυξημένου ανώτατου ποσού των τετρακοσίων (400) ευρώ, που καθορίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 577 παρ.1 εδ. α' του ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 114 παρ.2 εδ. α' του Ν.5090/2024 και ισχύει από 01.05.2024 σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ.1 του ίδιου ως άνω Νόμου, για τις αποφάσεις του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, χωρίς να εφαρμόζεται γι' αυτά ο κανόνας του άρθρου 2 ΠΚ, αφού τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία επιδικάζουν υπέρ του Δημοσίου οι ποινικές αποφάσεις και βουλεύματα, έχουν δικαιολογία τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε για τη δίωξη του εγκλήματος και συνεπώς, χαρακτηρίζονται ως πολιτική απαίτηση του Δημοσίου, για την οποία δεν μπορεί να ισχύσει το άρθρο 2 του ΠΚ.

Δείτε αναλυτικά την απόφαση στο areiospagos.gr.