"Όταν ο Νόμος συναντά την Ακρόαση"

Σε μια αίθουσα δικαστηρίου, η φωνή είναι το κύριο όπλο μας. Στη διαμεσολάβηση όμως, το όπλο αυτό αλλάζει, γίνεται η ακρόαση. Και το πραγματικό λειτούργημα του δικηγόρου αρχίζει στο να ξέρεις πότε θα κάνεις το ένα και πότε το άλλο.

Ως δικηγόρος και διαμεσολαβήτρια, έχω διαπιστώσει κάτι που δεν μας δίδαξαν ποτέ στις σχολές: Ότι τα πιο ηχηρά επιχειρήματα δεν είναι πάντα τα πιο αποτελεσματικά.

Και πως το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για την επίλυση μιας εμπορικής ή οικογενειακής διαφοράς δεν είναι πάντα η νομολογία.

Είναι η παρουσία.

Είναι η ενσυναίσθηση.

Είναι η στρατηγική σιωπή.

Για χρόνια, η νομική εκπαίδευση μας προετοίμαζε να πολεμάμε,να συντάσσουμε επιχειρήματα, να αμφισβητούμε αποδείξεις, να βρίσκουμε δίκιο όταν δεν υπάρχει, να διεκδικούμε με κάθε τρόπο μέχρι το τέλος.

Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι το Δίκαιο δεν είναι μόνο κανόνες, νομολογία και αποδεικτικά μέσα. Είναι ένα ανθρώπινο τοπίο γεμάτο σχέσεις, φόβους, ανάγκες προσδοκίες, συναισθήματα.

Ειδικά στις οικογενειακές και εμπορικές υποθέσεις, οι άνθρωποι δεν αναζητούν μόνο το «δίκιο» τους, θέλουν να ακουστούν, να νιώσουν ασφάλεια, να βρουν μια λύση που μπορούν να ζήσουν μαζί της.

Εκεί έρχεται η διαμεσολάβηση, όχι ως «εναλλακτική», αλλά ως συνέχεια του Δικαίου με ανθρώπινο πρόσωπο.

Η διαμεσολάβηση δεν είναι ήπια διαδικασία, είναι στρατηγική.

• Απαιτεί προετοιμασία, σαφήνεια, καθαρότητα σκέψης και συναισθηματική νοημοσύνη.
• Μας διδάσκει να μετατρέπουμε τη σύγκρουση σε συνεννόηση, να κατευθύνουμε τους ανθρώπους όχι προς τη νίκη αλλά προς την επίλυση.
• Ένα καλό αποτέλεσμα δεν είναι εκείνο που αφήνει τον έναν να πανηγυρίζει και τον άλλον ηττημένο και συντετριμμένο.
• Είναι εκείνο που επιτρέπει και στους δύο να φύγουν με ανακούφιση, όχι με οργή.

Πολλοί συνάδελφοι με ρωτούν: «Γιατί να προτείνω στον πελάτη μου τη διαμεσολάβηση;»

Η απάντηση είναι απλή:

Γιατί ο ρόλος μας δεν είναι μόνο να εκπροσωπούμε, είναι να λύνουμε. Ο πελάτης θα θυμάται περισσότερο τον δικηγόρο που έλυσε το πρόβλημά του, παρά εκείνον που απλώς κέρδισε μια υπόθεση.

Και αυτό είναι μια μορφή δικαιοσύνης που κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να απονείμει.

Ίσως λοιπόν ήρθε η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει «ασκώ το δίκαιο».

Να δούμε τη νομική πράξη όχι μόνο ως μάχη, αλλά ως διάλογο.

Να γίνουμε οι δικηγόροι που γνωρίζουν τον Νόμο, αλλά ξέρουν και να ακούν τον άνθρωπο πίσω από αυτόν.

Γιατί, τελικά, το δίκαιο χωρίς ακρόαση είναι σαν πρόταση χωρίς στίξη, σωστή, αλλά άδεια.