Αγορά αεροπορικού εισιτηρίου μέσω διαδικτύου: Κατά τόπον αρμοδιότητα για την εκδίκαση αγωγής αποζημίωσης (ΔΕΕ C-876/24)

Στην υπόθεση Vueling Airlines, το Δικαστήριο της Ευρωπαικής Ένωσης έκρινε πως η αγορά αεροπορικού εισιτηρίου μέσω διαδικτύου δεν συνεπάγεται ότι τα δικαστήρια του τόπου κατοικίας του επιβάτη έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν αγωγή αποζημίωσης σε περίπτωση απώλειας αποσκευών (ΔΕΕ C-876/24).

Ιστορικό υπόθεσης

Μία επιβάτης αγόρασε από το σπίτι της στη Fuenlabrada (Μαδρίτη), μέσω ανεξάρτητης πλατφόρμας διαδικτυακών πωλήσεων, αεροπορικό εισιτήριο για την πτήση Μαδρίτη (Ισπανία) – Βαρκελώνη (Ισπανία) της αεροπορικής εταιρίας Vueling Airlines (η οποία εδρεύει στη Βαρκελώνη). Στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης η επιβάτης αγόρασε πρόσθετη υπηρεσία μεταφοράς των αποσκευών της. Οι αποσκευές αυτές στη συνέχεια χάθηκαν.

Η επιβάτης άσκησε ενώπιον δικαστηρίου της Fuenlabrada αγωγή αποζημίωσης για την απώλεια των αποσκευών της. Το ισπανικό δικαστήριο, έχοντας αμφιβολίες σχετικά με την ερμηνεία της Σύμβασης του Μόντρεαλ, η οποία περιλαμβάνει κανόνες περί δικαιοδοσίας για την εκδίκαση αγωγών αποζημίωσης κατά των μεταφορέων στο πλαίσιο διεθνούς αεροπορικής μεταφοράς, αποφάσισε να απευθυνθεί στο ΔΕΕ.

Η κρίση του ΔΕΕ

Το ισπανικό δικαστήριο ερωτά καταρχάς εάν η Σύμβαση του Μόντρεαλ έχει εφαρμογή εν προκειμένω, δεδομένου ότι η απώλεια των αποσκευών επήλθε στο πλαίσιο αεροπορικής μεταφοράς μεταξύ αεροδρομίων στο εσωτερικό ενός και μόνον κράτους μέλους.

Το Δικαστήριο απαντά ότι, μετά την επέκταση του πεδίου εφαρμογής της Σύμβασης του Μόντρεαλ με τον κανονισμό για την ευθύνη των αερομεταφορέων όσον αφορά την αεροπορική μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους, η σύμβαση ρυθμίζει τον καθορισμό των δικαστηρίων που είναι κατά τόπον αρμόδια για την εκδίκαση αγωγής αποζημίωσης την οποίαν ασκεί, σε περίπτωση απώλειας αποσκευών στο πλαίσιο αεροπορικής μεταφοράς μεταξύ δύο αερολιμένων στο εσωτερικό ενός και μόνον κράτους μέλους, πρόσωπο που κατοικεί στο κράτος μέλος αυτό κατά ενωσιακού αερομεταφορέα που εδρεύει στο ίδιο κράτος μέλος.

Περαιτέρω, το ισπανικό δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί εάν το ίδιο έχει δικαιοδοσία ως δικαστήριο του τόπου όπου ο μεταφορέας έχει εγκατάσταση μέσω της οποίας συνήφθη η σύμβαση αεροπορικής μεταφοράς. Τούτο προϋποθέτει να γίνει δεκτό ότι, σε περίπτωση που η σύμβαση έχει συναφθεί μέσω διαδικτύου, ο τόπος αυτός μπορεί να είναι ο τόπος της κύριας και μόνιμης κατοικίας του επιβάτη.

Το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, το δικαστήριο του τόπου της κύριας και μόνιμης κατοικίας του επιβάτη δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει δικαιοδοσία ως δικαστήριο του τόπου όπου ο μεταφορέας έχει εγκατάσταση μέσω της οποίας συνήφθη η σύμβαση αεροπορικής μεταφοράς και δεν μπορεί, συνεπώς, να είναι, επ’ αυτής της βάσεως δικαιοδοσίας, αρμόδιο να εκδικάσει αγωγή αποζημίωσης σε περίπτωση απώλειας αποσκευών.

Τέλος, το ισπανικό δικαστήριο ερωτά εάν, προκειμένου στην ως άνω περίπτωση να προσδιοριστεί το κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο, απαιτείται να γίνει διάκριση μεταξύ κύριας παροχής, ήτοι της μεταφοράς του επιβάτη, και παρεπόμενης παροχής, ήτοι της μεταφοράς των αποσκευών, σε περίπτωση που η προκληθείσα ζημία αφορά ειδικώς την παρεπόμενη παροχή και η σύμβαση μεταφοράς των αποσκευών έχει συναφθεί σε άλλον τόπο απ’ ό,τι η σύμβαση μεταφοράς του επιβάτη.

Το Δικαστήριο κρίνει ότι, επειδή η μεταφορά των αποσκευών αποτελεί παρεπόμενη υπηρεσία, η σύμβαση που λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του αρμοδίου δικαστηρίου είναι η σύμβαση αεροπορικής μεταφοράς του επιβάτη.

Το πλήρες κείμενο της απόφασης είναι διαθέσιμο στο curia.europa.eu.