Πρόστιμο 2.000 ευρώ στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου για παράνομες αναρτήσεις στη Διαύγεια (ΑΠΔΠΧ 18/2026)

Τη δύσκολη σχέση μεταξύ διαφάνειας και προστασίας δεδομένων αναδεικνύει η απόφαση 18/2026 ΑΠΔΠΧ, που δημοσιεύτηκε χθες, στην οποία η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα κλήθηκε για μια ακόμη φορά να ελέγξει τη νομιμότητα της ανάρτησης προσωπικών δεδομένων στη Διαύγεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Αρχή διαπίστωσε την παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, επιβάλλοντάς της πρόστιμο 2.000 ευρώ και δίδοντας εντολή για άμεσο κατέβασμα των επίμαχων αναρτήσεων.

Η καταγγελία της μηχανικού

Η υπόθεση ξεκίνησε μετά από καταγγελία ηλεκτρολόγου μηχανικού, το ονοματεπώνυμο της οποίας περιλαμβανόταν σε έντεκα αποφάσεις απόρριψης αιτήσεων για τη χορήγηση αδειών διάνοιξης γεωτρήσεων. Οι αιτήσεις είχαν υποβληθεί από τρίτα πρόσωπα, τα οποία η καταγγέλλουσα εκπροσωπούσε ως εξουσιοδοτημένη μηχανικός.

Οι αποφάσεις ήταν αναρτημένες στη Διαύγεια και εμφανίζονταν κατά την αναζήτηση του ονόματός της, ενώ σύμφωνα με την καταγγέλλουσα, οι αναφορές στο πρόσωπό της δημιουργούσαν την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι αιτήσεις είχαν απορριφθεί εξαιτίας δικής της επαγγελματικής ανεπάρκειας.

Τον Μάιο του 2023 η μηχανικός απευθύνθηκε στο Γραφείο Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου και ζήτησε τη διαγραφή του ονοματεπωνύμου της από τις αναρτημένες πράξεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού η Αποκεντρωμένη Διοίκηση απέρριψε το αίτημα, επικαλούμενη τη θεμελίωση στον νόμο και τη διαφάνεια στον δημόσιο τομέα.

Οι ισχυρισμοί της Αποκεντρωμένης Διοίκησης

Κατά την εξέταση της καταγγελίας, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου υποστήριξε ότι η ανάρτηση των αποφάσεων στη Διαύγεια αποτελούσε νόμιμη υποχρέωσή της, σύμφωνα με το άρθρο 76 παρ. 3 του ν. 4727/2020 και το άρθρο 4 παρ. 10 της ΚΥΑ 146896/2014, που προβλέπει τη δημοσίευση αδειών εκτέλεσης έργων αξιοποίησης υδατικών πόρων.

Η καταγγελλόμενη υποστήριξε επίσης ότι η αναγραφή του ονοματεπωνύμου της μηχανικού ήταν αναγκαία για την επαρκή αιτιολόγηση των απορριπτικών αποφάσεων, καθώς επέτρεπε να προσδιοριστεί ποιος δεν είχε ανταποκριθεί στα αιτήματα της υπηρεσίας για την υποβολή συμπληρωματικών δικαιολογητικών.

Παράλληλα, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση επικαλέστηκε τον σκοπό της διοικητικής διαφάνειας, τονίζοντας ότι οι επίμαχες αναρτήσεις περιλάμβαναν απλά προσωπικά δεδομένα και ότι η επεξεργασία τους ήταν αναγκαία και αναλογική. Ως προς το αίτημα διαγραφής, η υπηρεσία επικαλέστηκε την εξαίρεση του άρθρου 17 παρ. 3 στοιχ. β ́ ΓΚΠΔ, η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, την επεξεργασία που είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση με έννομη υποχρέωση.

Η κρίση της Αρχής

Η Αρχή δεν έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, διαπιστώνοντας μια σχετική απλή, πλην απολύτως κρίσιμη, λεπτομέρεια: ποτέ ο νόμος δεν προέβλεψε τη δημοσίευση των πράξεων αυτών.

Ειδικότερα, η Αρχή επισήμανε ότι το άρθρο 4 παρ. 10 της ΚΥΑ 146896/2014 προβλέπει την υποχρεωτική ανάρτηση των αδειών εκτέλεσης έργων αξιοποίησης υδατικών πόρων ή χρήσης ύδατος, όχι όμως και των αποφάσεων με τις οποίες απορρίπτονται οι σχετικές αιτήσεις.

Η διάκριση αυτή ήταν καθοριστική, καθώς οι έντεκα επίμαχες αποφάσεις αφορούσαν αποκλειστικά περιπτώσεις μη χορήγησης αδειών και, επομένως, δεν υπάγονταν στις κατηγορίες πράξεων που έπρεπε να αναρτηθούν στη Διαύγεια.

Κατά συνέπεια, η Αρχή έκρινε ότι η δημοσίευσή τους στερείτο νόμιμης βάσης, άρα είχε πραγματοποιηθεί κατά παράβαση των άρθρων 5 παρ. 1 στοιχ. α ́ και 6 παρ. 1 στοιχ. γ ́ ΓΚΠΔ.

Από τη στιγμή που διαπιστώθηκε ότι οι αποφάσεις δεν έπρεπε εξαρχής να έχουν αναρτηθεί στη Διαύγεια, η Αρχή έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να εξετάσει αν η δημοσίευσή τους πληρούσε τις υπόλοιπες απαιτήσεις του ΓΚΠΔ. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είχε πλέον σημασία ούτε το επιχείρημα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ότι οι αναρτήσεις περιορίζονταν στα απολύτως αναγκαία δεδομένα ούτε ο ισχυρισμός της ότι επρόκειτο για απλά προσωπικά δεδομένα και όχι για δεδομένα ειδικών κατηγοριών.

Η παραβίαση του δικαιώματος διαγραφής

Ξεχωριστό αντικείμενο εξέτασης αποτέλεσε η άρνηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης να ικανοποιήσει το αίτημα διαγραφής της μηχανικού.

Η Αρχή έκρινε ότι, ακόμη και αν γινόταν δεκτή η ερμηνεία της υπηρεσίας περί υποχρεωτικής ανάρτησης, η αρχή της ελαχιστοποίησης θα επέβαλλε τη διαγραφή του ονοματεπωνύμου της καταγγέλλουσας.

Σύμφωνα με την απόφαση, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν απέδειξε γιατί δεν αρκούσε η αναφορά στην ιδιότητα της ενδιαφερόμενης ως μηχανικού ή εξουσιοδοτημένης εκπροσώπου, ενδεχομένως με χρήση των αρχικών του ονοματεπωνύμου της. Η υπηρεσία δεν τεκμηρίωσε επίσης τη συνδρομή κάποιας από τις εξαιρέσεις του άρθρου 17 παρ. 3 ΓΚΠΔ.

Για τους λόγους αυτούς, η Αρχή διαπίστωσε αυτοτελή παραβίαση του δικαιώματος διαγραφής, σύμφωνα με το άρθρο 17 παρ. 1 στοιχ. δ ́ ΓΚΠΔ.

Πρόστιμο 2.000 ευρώ και εντολή διαγραφής των αποφάσεων

Με βάση τις ανωτέρω διαπιστώσεις, η Αρχή επέβαλε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου πρόστιμο 2.000 ευρώ για την παράνομη ανάρτηση των διοικητικών πράξεων και απηύθυνε επίπληξη για την παραβίαση του δικαιώματος διαγραφής.

Παράλληλα, η Αρχή διέταξε την άμεση διαγραφή και των έντεκα αποφάσεων από τη Διαύγεια και υποχρέωσε την υπηρεσία να την ενημερώσει για τη συμμόρφωσή της εντός είκοσι ημερών.

Τέλος, η Αρχή αποφάσισε να κοινοποιήσει την απόφαση στις αρμόδιες Διευθύνσεις Υδάτων όλων των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων της χώρας, προκειμένου να αποτραπεί η συνέχιση αντίστοιχων αναρτήσεων.

Το πλήρες κείμενο της απόφασης ΑΠΔΠΧ 18/2026 είναι διαθέσιμο στον ιστότοπο της Αρχής.