Ανάκληση άδειας καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος λόγω αναληθούς υπεύθυνης δήλωσης ως προς τον κανονισμό πολυκατοικίας (ΔΠΘ 1005/2026)

Δεκτή έγινε προσφυγή ιδιοκτήτριας καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος κατά πράξης του Δήμου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε ανακληθεί η βεβαίωση εγκατάστασης και είχε παύσει η ισχύς της γνωστοποίησης λειτουργίας της επιχείρησής της, λόγω αναρμοδιότητας των διοικητικών οργάνων να ερμηνεύουν τον κανονισμό της πολυκατοικίας και να υποκαθιστούν τα αποκλειστικώς αρμόδια πολιτικά δικαστήρια (ΔΠΘ 1005/2026).

Με την προσβαλλόμενη πράξη είχε ανακληθεί προηγούμενη βεβαίωση του Δήμου περί έγκρισης εγκατάστασης της εν λόγω επιχείρησης περιποίησης χεριών - ποδιών, η οποία στεγαζόταν σε μισθωμένο διαμέρισμα πρώτου ορόφου, και είχε επισημανθεί η παύση ισχύος της ηλεκτρονικής γνωστοποίησης έναρξης λειτουργίας της επιχείρησης.

Η Διοίκηση είχε προχωρήσει στην ανάκληση αυτή κατόπιν καταγγελιών ιδιοκτήτριας διαμερίσματος της ίδιας πολυκατοικίας, η οποία παρεμβαίνοντας στη δίκη ισχυρίστηκε ότι ο κανονισμός της πολυκατοικίας απαγόρευε τη χρήση των διαμερισμάτων για σκοπό άλλον πλην της κατοικίας, με αποτέλεσμα η συνυποβληθείσα υπεύθυνη δήλωση της προσφεύγουσας περί του επιτρεπτού της χρήσης να είναι αναληθής.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, με τον ν. 4442/2016 και την κατ' εξουσιοδότηση εκδοθείσα κοινή υπουργική απόφαση, ο νομοθέτης εισήγαγε ένα νέο, απλουστευμένο σύστημα άσκησης οικονομικής δραστηριότητας, μετατοπίζοντας τον έλεγχο στο στάδιο μετά την έναρξη λειτουργίας της επιχείρησης. Στο πλαίσιο αυτό, η διαδικασία έναρξης λειτουργίας αποτελεί μια σύνθετη διοικητική ενέργεια, η οποία περατώνεται με τη γνωστοποίηση εκ μέρους του ενδιαφερομένου και τη σιωπηρή αποδοχή της από τη Διοίκηση μέσω του ηλεκτρονικού πληροφοριακού συστήματος. Για τη χορήγηση της βεβαίωσης εγκατάστασης σε χώρο οριζόντιας ιδιοκτησίας, απαιτείται ως τυπική προϋπόθεση η υποβολή υπεύθυνης δήλωσης του ενδιαφερομένου, με την οποία δηλώνεται ότι ο κανονισμός της πολυκατοικίας δεν απαγορεύει τη συγκεκριμένη χρήση. Η δήλωση αυτή, εφόσον τηρεί τις νόμιμες τυπικές προϋποθέσεις, είναι δεσμευτική για τη Διοίκηση.

Περαιτέρω, το δικαστήριο έκρινε ότι τυχόν αμφισβητήσεις ως προς την ακρίβεια του περιεχομένου της εν λόγω υπεύθυνης δήλωσης επιλύονται αποκλειστικά από τα αρμόδια πολιτικά δικαστήρια, τα οποία είναι τα μόνα υπεύθυνα να διαπιστώσουν, κατόπιν ερμηνείας των ιδιωτικού δικαίου σχέσεων οροφοκτησίας και του κανονισμού της πολυκατοικίας, αν η επίδικη χρήση επιτρέπεται ή όχι. Η έλλειψη ή η ανακρίβεια της δήλωσης αυτής μπορεί να αναπληρωθεί ή να αποδειχθεί νομίμως ενώπιον της Διοίκησης μόνο με την προσκόμιση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης των πολιτικών δικαστηρίων. Ο ίδιος ο κανονισμός της πολυκατοικίας δεν αποτελεί νόμιμο στοιχείο που μπορεί να λάβει υπόψη η Διοίκηση για να εκφέρει ιδία κρίση, καθώς η ερμηνεία του εκφεύγει των αρμοδιοτήτων των διοικητικών οργάνων.

Στην προκείμενη περίπτωση, το δικαστήριο διαπίστωσε πως η προσφεύγουσα είχε υποβάλει προσηκόντως την απαιτούμενη υπεύθυνη δήλωση και ο Δήμος είχε εκδώσει τη νόμιμη βεβαίωση εγκατάστασης, αποδεχόμενος, στη συνέχεια, σιωπηρά τη γνωστοποίηση λειτουργίας. Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη ανακλητική πράξη, η οποία στηρίχθηκε αποκλειστικά στην ερμηνεία του συμβολαιογραφικού κανονισμού της πολυκατοικίας από τον Αναπληρωτή Προϊστάμενο της δημοτικής υπηρεσίας, στερείται νομιμότητας. Το διοικητικό όργανο, προβαίνοντας σε δική του ερμηνευτική κρίση σχετικά με το αν το επίδικο κατάστημα προσέκρουε στις απαγορεύσεις του κανονισμού, προέβη σε ανεπίτρεπτη υποκατάσταση του αποκλειστικώς αρμόδιου πολιτικού δικαστηρίου.

Κατόπιν των ανωτέρω, το δικαστήριο δέχθηκε την προσφυγή και ακύρωσε την προσβαλλόμενη πράξη, ενώ απέρριψε την ασκηθείσα από τη συνιδιοκτήτρια πρόσθετη παρέμβαση ως νόμω αβάσιμη.

Το πλήρες κείμενο της απόφασης είναι διαθέσιμο στο adjustice.gr.